Hey pa

Pa,


Ik vraag me af hoe het met je gaat. Ik moet je alweer bijna 27 jaar missen en in al die jaren is er heel veel gebeurd. Ik moest vandaag aan je denken toen ik ons buurmeisje uit Amsterdam Noord aan de telefoon had. Misschien kun je je haar herinneren, zij en haar gezin kwamen naast ons wonen, vlak voordat wij naar Spanje emigreerden. Ik kan me haar niet herinneren, maar dat is logisch want ik was pas 6 jaar toen wij Nederland verlieten. Zij vond mij via Facebook en ik hoor je nu denken ‘Facebook?’ Ja, pa, door de jaren heen kun je heel makkelijk in contact komen via internet, hoe gaaf is dat! Ik kan je vertellen dat het telefoongesprek heel vertrouwd voelde, al was het de eerste keer dat we elkaars stem hoorde.

Maar vertel eens, hoe is het daar, op de bodem van het IJsselmeer want dáár ben je na je crematie uitgestrooid. Weet je trouwens dat uitstrooien op het water best duur is? Maar je was het waard, voor mij in ieder geval wel. Ik zou je willen vertellen dat ik na jouw overlijden nog een derde kind heb gekregen, een jongen. Inmiddels ben ik gescheiden van de moeder van mijn kinderen, ben ik opa van, bijna, 6 kleinkinderen en alles wat de titel ‘kind’ draagt zie ik niet. Jouw kleindochters willen niets met hun vader te maken hebben, je kleinzoon is niet handig bezig geweest, maar verwacht met zijn nieuwe vriendin een dochtertje. Zelf ben ik alweer ruim 15 jaar getrouwd met de liefde van mijn leven. Ik weet zeker dat je haar in je hart gesloten zou hebben, ondanks dat zij veel jonger is dan ik…als je nog geleefd had.
Wat ik wel een beetje jammer vond is dat ons gezin uit elkaar is gevallen, met mijn twee zusjes, en één broer heb ik geen contact meer, de andere twee broers wonen nu in het buitenland, het contact met hen lijkt op een laag pitje te staan, maar als we elkaar aan de telefoon hebben is het goed…hoewel ik soms wel m’n bedenkingen heb. Ma is in 2004 overleden, maar hier wil ik je niet mee lastigvallen. De eeuwigdurende ruzies tussen haar en jou voegen weinig toe aan mijn brief aan jou. Wat ik uit jullie ruzies heb geleerd is een broertje dood aan ruzies te hebben.

Weet je nog toen we uit Spanje vertrokken en weer in Amsterdam gingen wonen en ik om de hoek naar school ging? De meester die ik daar had, ken je zijn naam nog? Afgelopen zaterdag zijn wij bij hem op bezoek geweest, in April wordt hij alweer 71 jaar, twee jaar ouder dan jouw leeftijd toen het fout ging in het OLVG. Echt waar, je zou net zo blij zijn geweest als ik toen ik op de koffie ging, en wat was het gezellig. Ik zou je veel meer over hem kunnen vertellen, maar ik denk dat je weinig interesse zal hebben want jóúw vriend was het niet.

Oh ja, ik vlieg natuurlijk van de hak op de tak, maar weet dat ik vaak aan je denk en dat is logisch, denk ik. Je overleed immers vier dagen vóór mijn verjaardag en werd drie dagen later in de oven geschoven en daarom vier ik mijn verjaardag nooit meer. Nou pa, hou je haaks daar beneden en doe geen gekke dingen.

Ik hou van je.

 

2019-2020

Bijna…bijna is het 2020! Qua getallen best een mooi jaar, daar waar voor sommigen 2019 minder mooi afliep. Het vuurwerk staat even centraal, kleine onenigheden eindigen soms in het ziekenhuis. Natuurlijk is het van de zotte dat je tegenwoordig niets meer kan zeggen of je oogkassen, of erger nog, je schedel wordt stukgeschopt.

Ik weet nog dat ik als jochie van een jaar of negen mijn ogen uitkeek op het balkon van onze woning op drie hoog. Het was een smalle straat, het aftellen begon…middernacht! We roepen allemaal GELUKKIG NIEUWJAAR!!! en omhelsden elkaar, het geknal in de straat begon en voor je het wist kon je geen hand meer voor ogen zien, zóveel gekleurde rook van het knalwerk en mooie vuurpeilen. Als Greta tóén al geboren was en het besef over het milieu had gehad dat zij nú heeft, dan had zij waarschijnlijk écht een statement kunnen maken.

Ik heb nooit zelf vuurwerk mogen kopen, maar vond het des te mooier te kijken hoe anderen kapitalen de lucht in lieten vliegen. Ergens in de tweede helft van de jaren 70 zocht ik op straat naar vuurwerk dat niet geëxplodeerd was en kwam met zakken vol thuis. Toen mijn pa daar achter kwam moest ik het meteen inleveren, hij zou het ‘veilig’ vernietigen. Veilig…tsja, als je dan een knaller in je hand houdt kán het zijn dat je blaren en geen gevoel meer in je vingers hebt…maar ‘hij zou het veilig vernietigen’ 😉

Nu, 30 december 2019, zie ik overal tegenstanders van vuurwerk. Ja, er zijn mensen mishandeld en dieren op brute wijze iets aangedaan door onverlaten wat ik overigens als zeer ernstig bestempel. Maar móét ik, na het krijgen van een link, de petitie ondertekenen die tégen vuurwerk is? NEEN, daar begin ik niet aan, ook niet in de wetenschap dat er onschuldige huisdieren en mensen zwaar letsel zijn toegebracht. De daders van dit leed moeten zich maar verantwoorden tegenover de slachtoffers, de eigenaren van huisdieren (of je houdt je dieren gewoon binnen en bent alert als je met je hond naar buiten moet) of een rechter.

Vuurwerk, ik vind het prachtig om te zien en onze dieren zijn er niet van onder de indruk, op één na want zij is blind en schrikt sindsdien van elk geluid dat zij niet kent. Onze katten komen niet buiten en ik spreek ook niemand aan die te vroeg begint met zijn kapitaal te verkrachten, tenzij er gericht richting ons of de honden gegooid wordt.

Ik wens een ieder een mooi, gezond en gelukkig nieuwjaar.

In memoriam

Ik zit net een eerdere uitzending van SBS’ Shownieuws te kijken met een special over Andre Hazes. Wanneer ik rot in m’n vel zit luister ik graag naar zijn muziek, zijn teksten raken mij diep, en dat is best vaak. De beelden van het afscheid, na zijn overlijden, in de Amsterdam Arena (tegenwoordig Johan Cruijff Arena) brengen mij in een emotionele rollercoaster en daarom blik ik terug op mensen die voor mij bijzonder waren en zijn, ook al zijn zij niet meer onder ons.

Will, mijn biologische vader, ik heb hem nauwelijks gekend want hij overleed op mijn derde levensjaar. Joop daarentegen kende ik door en door. Hij maakte mij tot wie ik nu ben, contra van hem hou ik niet van liegen-bedriegen en sterke verhalen vertellen. Ik ben eerlijk en recht door zee wat niet iedereen kan handelen, so be it. Op mijn 16de nam ik, geheel op eigen verzoek, zijn achternaam aan tot grote ergenis van een handje vol familieleden. Ik draag die naam nu bijna 40 jaar en ben er nog steeds trots op.

Jopie, mijn moeder. Een schat van een vrouw, zakelijk en soms een heks. Ze had altijd een luisterend oor en vaak goede adviezen totdat Joop overleed, ze veranderde vanaf het moment dat zij de overlijdensakte van Joop in haar handen had, het contact werd afstandelijker en verbroken. Zelfs op haar sterfbed ben ik niet aanwezig geweest en om redenen had ik ook niet naar haar uitvaart willen gaan. Het waren mijn twee, toen nog heel jonge, dochters die mij over de drempel trokken omdat zij een laatste groet aan oma wilden brengen. Mijn zoon mocht niet mee van zijn moeder. Sorry mam dat je vergeefs op mij gewacht hebt.

Nog een Jopie, voormalig barvrouw van een kroeg waar moppie en ik tijdens SAIL 2005, en later ook, regelmatig kwamen. Een lief mensje die altijd onze hond wat lekkers gaf, ze was een soort moedertje voor moppie en mij.

Tom, een vriend voor het leven, liet alweer zes jaar geleden het leven. De uitvaart was mooi en emotioneel. Met zijn zus en vrienden van vroeger (1976-1980) heb ik inmiddels sinds 2013 weer contact.

Petra (Muis) ken ik uit dezelfde periode als Tom, helaas nooit meer gezien sinds 1980 tot gisteren. Ik bezocht haar laatste rustplaats en had even een momentje voor mezelf nodig.

Dorien, op Twitter bekend als @Doozz, bijzonder lieve vrouw die opgevreten werd door die enorme killer, ook wel kanker genoemd. Telkens als de klok zich laat horen (elk half en heel uur) denk ik aan haar, de klok hebben we van haar gekregen.

Dorothy, ex collegaatje, naar ik gehoord heb is zij tijdens de Bijlmerramp om het leven gekomen. Speciaal voor haar wil ik het Bijlmermonument eens gaan bezoeken.

Martin, een collega, beroofde zichzelf van het leven. Waarschijnlijk omdat hij de breuk tussen hem en zijn jeugdliefde, lees keuze van zijn vrouw, niet aankon.

Fons, buurtgenoot en vriend. Hij was een speciaal iemand voor ons, ik ben hem dankbaar voor het moment dat hij er voor moppie was toen dat hard nodig was.

Een mini reünie

Het is alweer even geleden dat ik een verhaaltje schreef, maar na gisteren voel ik de enorme behoefte het toetsenbord weer eens te strelen.

Zes jaar geleden was ik bij een reünie van vrienden uit de 70er jaren van de vorige eeuw en wát een succes was dat, het zit nog vers in m’n geheugen. Eén van de oud vrienden zat in een rolstoel, Dick (niet te verwarren met een Engelse penis), vroeger een opgeschoten knul vol levenslust…net als zijn leeftijdsgenoten. Dick was automonteur en later werd hij vrachtwagenchauffeur. Hij heeft nu zijn eigen truck, een electrische rolstoel met joystick, bijna luxer dan een Tesla want Dick heeft al jaren MS (Multiple Sclerosis) en dit is in een paar jaar ernstige vormen gaan aannemen. Zijn vrouw kon hem niet meer zelf verzorgen dus zit Dick in een mooi verzorgingshuis in Katwijk aan Zee.

Gisteren dus, we hadden ruim van tevoren afgesproken met de beide Yvonne’s (vrouw van en goede vriendin) om Dick een bezoek te brengen. Zelf dacht ik nog ‘Sjaak, waar begin je aan? Ruim tweehonderd kilometer voor een bliksembezoek’, maar die gedachte verdween al vrij snel toen we thuis wegreden. Hoe fijn vond ik het om Dick, zes jaar na de reünie weer te zien, hoewel wij Dick en zijn Yvonne daarna nog eens op de camping hebben bezocht. Katwijk, vijf kwartier rijden, 106 kilometer enkele reis, het was het méér dan waard want hoe blij en gelukkig kun je je voelen een oude vriend te bezoeken die afhankelijk is van rolstoelen, tilliften en soms een bezoek van oud collega’s en buren van zijn afdeling.

Toen wij arriveerden werd ik gebeld door Yvonne, “We komen er zo aan, even Johnny ophalen.” “Prima toch, geen haast, wij zijn net gearriveerd”, zeg ik. Voor mijn vrouw werd dit de eerste kennismaking met Yvonne en Johnny, maar zoals de (oud)Hillegommers zijn was het ijs snel gebroken. We drinken koffie met z’n allen en stellen voor Dick mee te nemen voor een wandeling, nou ja…Dick voor een rondrit 😉 Het was mooi weer, de zon scheen en de sfeer was supertof, veel gepraat en gelachen. Ikzelf was nog nooit in Katwijk geweest dus dit was een nieuwe ervaring. We lopen langs het strand, Katwijk heeft rekening gehouden met rolstoelrijders want er ligt een mooi betegeld pad langs het strand. We besluiten het dorp even in te gaan om iets te gaan drinken en belandden op een terras. Het was nog even extra lachen want onze Max Verstappen (Dick) vond het leuk om een parasol bijna omver te rijden en een dame uit haar stoel te beuken (zijn rolstoel stond in een te hoge versnelling).

We drinken wat en bestellen een bittergarnituur, nadat we het tweede drankje al half weggeslobberd hadden werd het tijd eens te vragen waar de bitterballen etc. bleven. Er was iets fout gegaan met het doorgeven aan de keuken. “Onze excuses, wilt u het alsnog hebben?”, vraagt de serveerster. We vroegen om de rekening en lieten het bittergarnituur voor wat het was, een minpuntje voor dit restaurant bij Tripadvisor, wat mij betreft. Eenmaal terug op Dick zijn kamer laten we nog wat foto’s maken van ons allemaal die ik meteen via Whatsapp deel met de vrienden.

Ik haal nog even aan:

Dick, ik heb je leren kennen als die kwajongen van een jaar of 17 en kijk nu eens. In plaats van (vracht)auto, rijdt je nu je rolstoel, woon je in een mooi huis met een ruime kamer. Nee, ik vind je niet zielig want op jouw manier geniet je nog volop van het leven, ondanks die kloteziekte MS. Zichtbaar heb je gisteren genoten en dat deed me goed waardoor ik je wil vragen, wij jou willen vragen, of het je leuk lijkt als wij (mijn vrouw en ik) eenmaal per maand gaan proberen je te bezoeken. Ik zeg bewust proberen, en niet beloven, omdat ik niet zeker weet of ik het redt te doen, maar we gaan ons best doen. Hoeveel mensen zijn er al geweest die hun beloften niet na-kwamen? Vandaar dat ik geen belofte doe, maar het wél wil proberen, een keer per maand even bij je aanwippen ook al ligt Katwijk voor ons niet naast de deur.

Dank je wel voor gisteren, vriend, en dank jullie wel Yvonne, Johnny, Yvonne en moppie voor deze geweldige dag.

nb. de foto nam ik gisteren en is met toestemming geplaatst.

Dierenarts bezoek

Terwijl Dottey op de foto waakt over Nick was het gisteren wel even anders. Gisteren, de dag dat Nick zijn mannelijkheid kwijt zou raken want dat haantjesgedrag is niet bepaald fijn te noemen met een bonk spieren op vier poten. De afspraak stond gepland om 09:00 uur bij Ranzijn Almere en zoals, bijna, altijd waren wij iets te vroeg. We meldden ons en kregen nog een paar vragen, Nick werd gewogen en bleek ongeveer een kilo afgevallen te zijn…en dit zonder diëet 😉 We nemen vriendelijk, maar met pijn in ons hart afscheid van onze Nickepik (zo noem ik Nick vaak liefkozend).

Rond half drie word ik gebeld, “Nick is wakker en wil graag naar huis”, zegt de vrolijke en vriendelijke assistent aan de andere kant van de lijn. Wij zaten bij vrienden in Almere koffie te drinken in afwachting van dit telefoontje. Het is drie uur als we aankomen bij de dierenarts en krijgen nog wat uitleg over hoe de operatie is verlopen. Bepakt met de rekening, pijnstillers voor Nick en een kek lampenkapje om zijn nek nemen we Nick mee naar huis. Onderweg verloor hij een druppeltje bloed dat, later, thuis aan bleef houden. Zodra een druppel de wond verliet, hing de volgende te wachten om de grond te knuffelen.

We vertrouwen het niet dus bellen we de dierenarts, of we zo even terug willen komen dan kijken zij even naar de bloeding. We meldden ons, voor de tweede keer, om 19:00 uur. De assistente kijkt naar de wond en excuseerde zich meermaals voor enkele woorden die zij gebruikte, woorden die bij ons dagelijks voorbij komen dus we stelden haar gerust. Zij weet zich even geen raad en haalt de arts erbij die, op haar beurt, ook nog even aan het resterende mannelijkheid van Nick voelt…ik ben jaloers, nog nooit hebben twee mooie dames míjn mannelijkheid in de handen genomen…we moeten er allemaal om lachen. De assistente maakt van verband een soort broekje dat vrijwel meteen weer afzakt, daar staat stoere Nick wéér in zijn blote billen en de bloeddruppels vinden hun weg naar de behandeltafel. Wederom komt de arts erbij en waagt zelf een poging een mooie slip voor Nick te wikkelen. We spreken af tegen 21:00 uur weer even te bellen om door te geven of Nick wel gewoon zijn behoefte kon doen.

We lopen een stukje gras op zodat Nick even kan plassen, maar dát ging dus niet want zijn “slipje” zat te strak en knelde een en ander af en ik moet zeggen…het zag er ook niet uit, alsof een man alleen zijn eikel boven het elastiek van zijn boxershort uit laat steken, dus weer naar binnen en wéér de behandeltafel op. Zijn slip wordt losgeknipt, het drukverband zat vol met bloed. Menig vrouw verliest niet zoveel bloed in de eerste dagen van haar cyclus dus er werd spoedoverleg gepleegd. Nick moest blijven want de arts wide weten waar die bloeding vandaan kwam. Ranzijn sluit normaal om 21:00 uur, maar toch zou Nick weer onder narcose gebracht worden voor de ontdekkingsreis van zijn piemel naar de bal(loze)zak.

Mijn telefoon gaat, het is inmiddels 23:00 uur, Nick is aan het wakker worden en mag gehaald worden. Eenmaal bij Ranzijn krijgen we te horen dat een afgeknelde bloedvat was losgelaten en dit is nu verholpen. Wat dronken van de narcose bedanken wij de arts en de assistente die, beiden door zijn gegaan terwijl zij allang thuis in hun onesie op de bank hadden kunnen liggen kijken naar een of andere wazige film op Netflix. God, wat zijn wij hen dankbaar dat zij hun vrije avond hebben opgeofferd voor ons…voor Nick. Met een blauw/zwart kruis nemen we Nick mee naar de auto en gaan naar huis. Er zijn geen extra kosten in rekening gebracht en volgende week zaterdag zien we deze kanjers weer tijdens de na-controle.

Note: ik lees heel veel nare en vervelende recensies over de dierenartsen van Ranzijn (landelijk), ik kan alleen maar positief zijn over hoe zij gehandeld hebben naar aanleiding van bovenstaand.

Voetbal

Ik heb nooit iets met voetbal gehad, vond (en vind) het belachelijk hoeveel geld daarin omgaat. Spelers worden verkocht alsof het slaven zijn, in mijn ogen púre mensenhandel dat meer opelevert dan een “broodje” coke. De enige wedstrijden waar ik gevoelig voor ben zijn de EK en WK wedstrijden. Wat die mannen verdienen per jaar kun je de wereldarmoede mee oplossen.

Dit jaar maakte ik kennis met de Oranje Leeuwinnen, ik wist dat er vrouwenvoetbal bestond, maar heb er nooit aandacht aan besteed. Nu ben ik niet iemand die vind dat vrouwen kinderen moeten baren en achter het fornuis thuishoren, maar voetbal voor vrouwen? Een bijna ondenkbaar iets in mijn visie. En tóch wilde ik weleens een wedstrijd kijken tijdens deze WK, en ik kreeg er geen spijt van. Zelfs moppie wilde graag kijken…en de volgende wedstrijd ook en die dáárna. Fanatiek zat zij haar commentaar te geven, soms terecht en even zovaak onterecht. Ga er maar eens aanstaan om 90 minuten je de tandjes te rennen achter een bal, probeer die doelschoten maar eens te blokkeren zoals Sari van Veenendaal dit doet. Voor mij is zij de vrouwelijke Edwin van der Sar, wát een vrouw…wát een keepster.

In de wedstrijden tegen Japan en Zweden vond ik onze meiden wat rommelig, ongecontroleerd en roekeloos spelen, maar zoals ik al zei…ik heb respect voor die vrouwen. Er zijn immers huisvrouwen die al moeten rusten als de kinderen net uit school zijn gehaald. De Leeuwinnen kwalificeerden zich voor de finale, met dank aan Jacky Groenen die de Zweden het nakijken gaf in de halve finale. De Verenigde Staten, al drie jaar op rij wereldkampieon, was onze tegenstander. Terug denkend aan dat rommelige spel tegen resp. Japan en Zweden had ik er een hard hoofd in, bij het lokale benzinestation vulde ik mijn standen in een pool in en voorspelde een nederlaag bij verlenging van 2-1, in het voordeel van de VS, ik zat er dichtbij zo blijkt na een totale speeltijd van 97 minuten.

Toch hè, toch vind ik dat onze Leeuwinnen gewonnen hebben, al eindigden zij op de tweede plaats want je hebt toch maar mooi in die finale mogen knokken tegen de wereldkampioen. Het spel vond ik spannend want in mijn visie waren wij gelijkgestemden met die female Yankees. Zowel de Leeuwinnen speelden goed alsook de Americano’s, en wat was het spannend! Bij mij gierde de adrenaline door m’n lijf, het gevoel dat ik niks wilde missen bezorgde mij een blaas die bijna lekkage veroorzaakte, maar ik hield het droog en was blij dat het rust was…en was blij toen het voorbij was ondanks dat die verdomde Yankees ons inmaakten met 2-0, maar ik kon wél met een gerust hart m’n blaas legen.

Dan is het voorbij, tranen vulden de ogen van onze meiden, de teleurstelling weg slikkend geven zij toch een soort eerbetoon aan de oranje supporters en andersom. En dan Sari van Veenendaal die toch maar mooi de “Golden Glove” in ontvangst mocht nemen voor beste keepster van het toernooi. Ja, al zijn we tweede en dus eigenlijk niets, de Oranje Leeuwinnen zijn voor mij tóch een soort kampioen.

Vlieg met me mee

Facebookend en Twitterend Nederland kán het niet zijn ontgaan, onze vriendin Dorien/Dooz is niet meer. Behoorlijk aangevreten door de ziekte die zo lekker uit je mond valt als je boos bent, een scheldwoord die je eigenlijk meteen de mond moet snoeren en je geluidsorgaan zou moeten spoelen met groene zeep.

Vandaag is de dag, eigenlijk vanaf dit uur, kan een ieder afscheid nemen van de mooiste, warmste, liefdevolle rooie die ik ooit gekend heb. Ikzelf ga geen gebruik maken van deze gelegenheid, het intense verdriet had ik vorige week al en dit wil ik niet graag herhalen, ik kan dat niet aan. Ik neem op deze, misschien wat aparte manier afscheid van onze Dorien want dat wás zij…ONZE Dorien.

Bij mij zal zij eeuwig voortleven in de gedaante van de klok die wij eens van haar kregen, het ritme van haar hart zal hier in huis hoorbaar blijven tijdens het tikken van de klok. Haar, enigszins, hese en zware stem klinkt licht zingend op elk half- en heel uur.

De ticket voor haar vlucht naar haar geliefde Alex, die zij acht maanden geleden uitzwaaide, is geboekt…nu is het nog maar even wachten tot Dorien haar vlucht vertrekt naar de cloud.

Lieve Dorien, het ga je goed en doe al je vriendjes hier beneden een plezier en geef eens een berichtje over hoe het met jullie gaat daarboven.