Partner en patiënt


In dit verhaal wil ik vertellen over ervaringen met een, niet onbelangrijke, zorginstelling. Ondanks dat hier al jaren mee gestruggeld wordt, begint het verhaal in oktober 2019. Genoemde namen zijn gefingeerd en dienen in eventuele reacties gerespecteerd te worden.

Trauma’s en GGZ

Daar zit ik dan, in de piepkleine wachtruimte van GGZ Centraal locatie Ermelo, ook wel bekend als Transit. We zijn ruim op tijd aangekomen na het volgen van de puzzelrit die de plattegrond aangeeft. Michelle komt voor haar eerste intakegesprek dat tot stand is gekomen door de, jarenlange, behandeling bij GGZ Centraal Lelystad. En nu ik Lelystad aanhaal ga ik even terug naar 2013 toen ik slachtoffer werd van zinloos geweld en met drie gebroken ribben en een geperforeerde long (een rib was door mijn long geslagen) elf dagen in het ziekenhuis moest doorbrengen. De geweldpleging vond onder haar ogen plaats. Michelle stortte in want dit was niet het eerste trauma dat zij meemaakte in haar, relatief jonge, leven.
Via de huisarts kwamen we beide terecht bij een eerstelijns psycholoog die in vijf sessies PTSS diagnostiseerde bij Michelle. Doordat elke behandeling vergoed werd door de zorgverzekeraar, maar een eigen bijdrage van € 20,- per sessie betaald moest worden ben ik niet verder dan drie sessies gekomen, het werd me te kostbaar. Michelle maakte vijf sessies vol en werd doorverwezen naar GGZ Meerzicht in Lelystad. Na de intake kwam zij bij een psychologe terecht die graag wilde dat ik bij de eerste vijf sessies aanwezig zou zijn. Vrij snel werd geconstateerd dat Michelle en ik niet genoeg met elkaar communiceerden, voor ons was dit een heel verkeerde constatering. Wij bespreken werkelijk álles, het enige waar ik in faalde was dat ik mij teveel bezighield met mijn laptop tijdens gesprekken. Het was de enige les die ik leerde, als je met je partner in gesprek bent zorg dan dat er geen verdere afleiding is dus vanaf dát moment lag de laptop buiten bereik als wij gesprekken voerden.

Gesprekken

We praatten veel over de recente gebeurtenissen, het is immers niet niks als je partner ‘half dood’ geslagen wordt waar jij machteloos bij staat. Maar ook eerdere trauma’s waren regelmatig gesprek van orde. Bijvoorbeeld over Nel (de moeder van Michelle) die zo vreselijk tégen onze relatie is, ons huwelijk afkeurde als een mank paard. Zij raakte de regie over haar dochter kwijt en dat was een van die dingen die zij verafchuwde, ze had namelijk ruim 18 jaar bepaald hoe haar dochter moest leven, wat haar dochter wel of juist niet moest doen. En dan haar broer, die haar stelselmatig zowel fysiek als mentaal pijn heeft gedaan. Ronald, op zijn beurt, was niet in de hand te houden. Mishandeling, vernielingen, manipuleren, diefstal en ga zo maar door staan op zijn naam. Compleet ontspoort is hij meerdere malen opgepakt en heeft zelfs, in volgorde, in de Bijlmerbajes, P.I. Almere en Eindhoven gezeten nadat hij onschuldige burgers heeft bedreigd, een auto opeiste bij een tankstation onder dreiging zichzelf te overgieten met benzine en in brand te steken. Met het gestolen voertuig is hij er vandoor gegaan waarbij hij meerdere aanrijdingen heeft veroorzaakt, maar ook persoonlijk letsel heeft toegebracht aan een bestuurder die hij aangereden heeft.
De gesprekken gingen ook vaak over mijn ex vrouw en de kinderen die ik met haar heb. Ja, mijn kinderen hebben ook geen fijne jeugd gekend. Ik heb mezelf altijd een slechte vader gevonden, ik was streng…té streng en gaf de kinderen regelmatig een draai om de oren. Hun moeder, lui, een slechte huisvrouw en dito moeder (in mijn ogen) die teveel aan háár leven dacht in plaats van zich te bekommeren om de kinderen en het huishouden. Dit leidde in 1993 tot een daad waar ik niet trots op ben, ik zocht de liefde elders en dit betekende het einde van een vier jarig huwelijk en ik verliet het huis. Tenminste, zo leek het want al vrij snel wilde ik het uitpraten en keerde uiteindelijk terug bij mijn gezin. Mijn ex vrouw en kinderen zijn ook nog steeds onderwerp van gesprek.

GGZ Meerzicht, Lelystad

Na onze bezoeken aan de eerste psychologe bij GGZ Meerzicht werd Michelle in een soort groepstraject geplaatst. Als een soort schoolklas werden er activiteiten gehouden, naast de groeps- en individuele gesprekken, waaronder sporten. In sport kun je je woede en frustraties kwijt, maar hielp dit Michelle nu echt? Nee, haar depressie bleef aanhouden en werd zelfs erger door de lange wachttijden die GGZ hanteert. December 2015 krijg ik een telefoontje van Michelle, ze heeft een ongelukje gehad. Via de doktersassistente werd zij met spoed doorverwezen naar het ziekenhuis, contact gelegd met de ambulancedienst die Michelle, op haar beurt, afgebeld heeft omdat een goede vriend haar meteen naar het ziekenhuis zou brengen. Na een spoedrit van Amsterdam naar Lelystad, ongeveer een uur, kom ik in het ziekenhuis aan, Michelle en Frans (de vriend) zaten nog in de wachtruimte van de SEH, ze had haar verhaal gedaan, maar moest plaatsnemen. Ik meld mij bij de balie en leg het voorgaande uit en geef aan niet te begrijpen waarom Michelle nog in de wachtruimte zit. Minder dan een minuut later wordt haar naam opgeroepen. Ze moet blijven ter observatie om aan te sterken. Ik combineer de bezoektijden met werken en zorgen voor de huisdieren. Na twee dagen mag zij naar huis, ze is nog wat zwak, maar stabiel. Na een gesprek met de huisarts, die alles maar een verzinsel vond was het vertrouwen in hem ernstig beschaamd, maar kwam Michelle toch weer bij GGZ Meerzicht terecht, de wachttijd is echter erg lang. Michelle komt uiteindelijk bij een psychotherapeut terecht, de beste man zet zijn beste beentje voor en wil mijn aanwezigheid graag bij enkele sessies om in te schatten hoe de partner van een patiënt omgaat met situaties als deze. Hij weet in eerste instantie moeilijk door te dringen bij Michelle, ze is erg gesloten en praat niet makkelijk over haar trauma’s met vreemden. Na een aantal behandelingen weet hij haar vertrouwen te winnen en ontlokt haar details uit het verleden waar zelfs ík geen weet van had. In het kort komt het erop neer dat Michelle al van kind af getreiterd en mishandeld werd door haar broer, haar moeder die (bijna) elk conflict wegwuifde en duidelijk pro haar zoon is. Op haar vader kon zij niet terugvallen, de man had een alcohol probleem en bemoeide zich nauwelijks met de conflictsituaties tussen zijn beide kinderen.
Jan, de psychotherapeut, stelt op een gegeven moment voor om Michelle deel te laten nemen aan een zgn. NET-groep. Deze groep is een vrij nieuw concept en beslaat meerdere vormen van therapie, waaronder het schrijven van je levensverhaal, creatief therapie, sporten en praten. Dit zou wel inhouden dat Jan zich als behandelaar terug moest trekken en een nieuwe hoofdbehandelaar zou aangewezen worden. We stemmen beide in om de NET groep te gaan volgen. De overige patiënten zijn veelal sexueel misbruikten. Het vervelende is dat de, nieuwe, hoofdbehandelaar een vrouw blijkt die nogal autoritair aangelegd is en geen tegenspraak dulde. Mevr. Bulstronck (de behandelaar) is daarnaast moeilijk telefonisch te bereiken in geval van bijzonderheden búíten GGZ. Het blijkt al vrij snel dat de hele groep problemen ondervind met Bulstronck. Soms komt Michelle Jan tegen in de gangen van de instelling, hij vraagt dan hoe het in de groep gaat en wat opvalt is dat mevr. Bulstronck vaak genoemd wordt. De groepstherapie zou negen maanden duren, echter zijn er patiënten die meer dan negen maanden nodig blijken te hebben, zo ook Michelle. En dan, uit het niets, krijgen de patiënten te horen dat de groepstherapie bijna afgesloten wordt. Een boodschap die gegeven wordt door een andere therapeute dan de hoofdbehandelaar die deze taak behoorde te hebben. Er onstaat, door kennelijk een foute grap, een conflict tussen Michelle en Bulstronck die op haar beurt werkelijk álles opnam in de dossiërs, dus ook de grap van Michelle. Zij schijnt gezegd te hebben een rouwkaartje te willen kopen voor Butronck bij wijze van afscheid, dit werd gerapporteerd als ‘doodsbedreiging’.
Even lijkt het of Michelle uitbehandeld is, echter blijkt het tegendeel waar, ze kan terug naar Jan voor individuele behandeling. Jan stelt voor eens EMDR toe te passen, na een of twee keer blijkt dit geen vruchten af te werpen dus wordt dit even stil gelegd. Ondertussen plande Jan de vrijdagmiddagmiddagen in zodat ik mee kon en geen vrij hoefde te nemen. Waar vindt je zo’n therapeut die zijn werktijd aanpast aan de partner van een patiënt? Inmiddels is Jan met pensioen en is het wachten op een oproep van Transit (GGZ Ermelo).

Het adviesgesprek bij Traumakliniek Transit (GGZ) in Ermelo


“Dit wordt een moeilijk gesprek”, zegt Bep van der Kussen, “We hadden je willen bellen maar vonden het beter je toch te laten komen om dit persoonlijk te vertellen”. We voelen de bui al hangen en ons voorgevoel zal gelijk krijgen. Michelle wordt niet behandeld in Ermelo, een van de redenen is haar BMI. Er bestaat een tool die je BMI kan berekenen aan de hand van lengte en gewicht, Michele heeft een BMI van krap 16, voor haar behandeling moet dit minimaal 18,3 of 18,5 zijn, en dan nog zal het erom spannen. Michelle gaf een gewicht van 47 kilo aan, later thuis zou blijken dat zij slechts 44 kilo weegt…op haar nuchtere maag, naakt op onze weegschaal. Terug naar het gestelde BMI, ze zou zo’n 9 kilo aan moeten komen en dit vóór ze zomer van 2020 omdat de groepstherapie vlak na de zomer zou starten. Voor de behandeling blijkt haar lichaamsgewicht nogal wat teweeg kunnen brengen bij mede-cliënten, zij zouden zich kunnen uithongeren uit jaloezie voor het gewicht (lichaamsbouw) van Michelle. Er wordt gesteld dat zij geen eet-probleem heeft, maar een probleem met eten. Geen anorexia dus, maar geen eetlust hoewel zij ’s avonds eet als een bootwerker. Michelle geeft aan vanuit thuis al niet te ontbijten of lunchen, Bep en Linda vinden dat Michelle via de huisarts doorverwezen moet worden naar een diëtist om iets aan het eetpatroon te doen. Ondanks dat wij vinden dat het eet-probleem psychisch is gaan we het toch met de huisarts bespreken. Hiernaast willen zij dat Michelle wordt doorverwezen naar een neuroloog van het Meander ziekenhuis in Amersfoort om te laten onderzoeken of haar migraine wel migraine is en geen spanningshoofdpijn. Ze slikt bloeddrukverlagers die de hoofdpijn (of migraine) onderdrukken en hierbij komt dan weer de vraag of haar bloeddruk juist niet te láág zou zijn.

Bezoek aan huisarts

Vandaag een bezoek gebracht aan de huisarts. Een en ander uit-en toegelicht mbt de adviezen van Bep van der Kussen (GGZ Ermelo), zo geeft de huisarts aan dat een diëtist je eigenlijk alleen vertelt welke maaltijden belangrijk zijn, de hoeveel per maaltijd en wélke maaltijd op welk dagdeel (ontbijt-lunch-diner). Een dezer dagen kan Michelle de, handgeschreven, doorverwijzing ophalen bij de huisarts. DDe neuoloog van het Meander in Amersfoort klonk haar bekend in de oren, de doorverwijzing krijgen we per email. Hierin staat te lezen of wij met de neuroloog een afspraak moeten maken of dat de neuroloog de afspraak maakt. De huisarts wil ook graag contact opnemen met Bep van der Kussen om te informeren naar het werkelijke probleem dat Michelle geen (of voorlopig geen) behandeling krijgt in Ermelo. De huisarts geeft ook aan dat een PVP (patiënten vertrouwens persoon) niet extern, maar juist intern door GGZ moet worden toegewezen.

Diëtiste

Het eerste bezoek aan de diëtiste verloopt makkelijk. De vraag waarom wij hier zijn en wat zij denkt te kunnen doen voor ons is snel te beantwoorden. We leggen de geschiedenis uit mbt GGZ Ermelo en begrijpt ons. Ook zij vindt het raar dat behandeling geweigerd wordt om een te laag BMI. Ze stelt een eetpatroon op en bestelt, in overleg met ons, voedingsdrankjes, waarvan de huisarts had aangegeven dat Michelle daar niet voor in aanmerking zou komen. Een nieuwe afspraak staat gepland voor 9 januari 2020, dezelfde dag dat we naar de neuroloog in Amersfoort moeten om te praten over de aanhoudende (of steeds terugkerende) hoofdpijnen.

Evaluatie Bep van der Kussen (GGZ Ermelo)

Bep vertelt over haar contact met GGZ Lelystad, het is een vierhoeks gesprek, Bep & Linda en Freek (Hamers) en Martin (Lagerhuis). Freek heeft aangegeven het niet eens te zijn dat Michelle niet voor intensieve behandeling in aanmerking komt bij GGZ Ermelo. Bep geeft aan dat dit niet binnen hun ‘milieu’ past. Op onze beurt vertellen wij over ons bezoek aan de diëtiste en de afspraak die gemaakt is met de neuroloog. Vooralsnog wordt Michelle op de wachtlijst gezet voor de eendagsbehandeling voor 20 weken, dit zou ergens in het najaar van 2020 moeten starten…wéér wachten dus.

Tineke Punt

Tineke is de beeldend therapie behandelaarster waar Michelle, ter overbrugging van de vele wachttijden, komt. Van beeldend therapie is echter geen sprake meer, Tineke biedt Michelle een luisterend oor en probeert, op haar beurt, Michelle op te vangen. Zelf was ik ook aanwezig deze keer…het was een fijn en zwaar gesprek.

Afspraak Hamers & Lagerhuis

Michelle wordt in de late ochtend gebeld door Lagerhuis, Hamers is verhinderd en vraagt of we een nieuwe afspraak moeten maken of dat wij het prima vinden als het een soort kennismakingsgesprek met hem wordt. Snel overleg leert ons dat we de afspraak door laten gaan, zo scheelt het wéér een wachttijd en aan een kennismaking gaat niemand dood Martin is een fijne gesprekspartner en heeft zich behoorlijk goed ingelezen. “Wat wil je uiteindelijk bereiken?”, vraagt hij Michelle, waarop zij aangeeft niet continu met de, onverwerkte, trauma’s hoeft rond te lopen. Hij adviseert in ieder geval de wachtlijst van GGZ Ermelo af te wachten en met Freek een nieuwe afspraak te maken, ik heb geen idee of ik daarbij aanwezig kan zijn ivm werk.

Afspraken

Om 11:40 uur moest Michelle bij dr. van Dispel in het Meander Ziekenhuis in Amersfoort zijn. Het leek op een soort intake gesprek waarin Michelle moest aangeven waar de hoofdpijn zich bevindt, links-rechts-midden. Ze geeft aan dat het over haar hele voorhoofd zit en wat de migraine aanvallen betreft is een verklaring voor te geven. Spanningen, maar ook de maandelijkse cyclus (menstruatieperiode). Vaak is het zo dat als vrouwen in de overgang komen, de migraine verdwijnt of juist verergerd. dr. van Dispel is nieuw in dit ziekenhuis dus hij kent de procedures in dit ziekenhuis nog niet helemaal, maar binnenkort komen er wat artsen bij elkaar en legt hij ons probleem voor aan de collega’s. Mogelijk zou tens-therapie voor wat verlichting kunnen zorgen, Michelle staat voor 10 februari ingepland voor een belafspraak en zal dan, mogelijk, meer horen.
Om 15:00 de afspraak met Freek Hamers van GGZ Meerzicht in Lelystad. Tot onze grote frustratie worden wij 25 minuten ná de afspraaktijd pas gehaald, Hamers biedt zijn excuses aan hiervoor. Over en weer leggen we uit wat de ervaringen zijn met Transit in Ermelo. Hamers geeft aan dat hij niet goed begrijpt waarom er lichaams discriminatie toegepast wordt. Ergens probeert hij Transit te begrijpen, anderzijds zou het niet mogen, maar kennelijk mág het wel. Zij mogen bepalen wie wel of niet in behandeling wordt genomen en als het een “fout” postuur betreft…tsja, dan heb je domweg dikke pech. Ik blijf bij mijn standpunt: er wordt om hulp gevraagd en de deur wordt dichtgegooid! Wat wél belangrijk is, is dat wij geduld moeten hebben tot ergens in voor de CPTSS training. Ondertussen gaat Hamers met Lagerhuis kijken wat zij (GGZ Meerzicht) nog kunnen bieden tot die tijd. Ik maak mijn woede kenbaar en zeg hem dat als het “einde oefening” zou zijn voor Michelle, de hele behandelwijze van GGZ een staartje zal krijgen…en geloof me, dit is geen dreigement. Hamers reageert hr niet op, maar juicht wel toe dat wij, op advies van Bep van der Kussen, actie hebben ondernomen wat betreft de neuroloog en de diëtiste.

De afspraak met de diëtiste is verzet naar 18:00 uur omdat we anders niet op tijd konden zijn. De standaard vragen worden gesteld die Michelle naar alle eerlijkheid beantwoordt. Niet aangekomen qua gewicht en ze doet haar best met haar eetpatroon, ik bevestig dit. Een nieuwe bestellijst voor de drinkvoeding wordt ‘klaar’ gezet en een nieuwe afspraak staat gepland.

Nog niets bekend

We zijn inmiddels bijna twee maanden verder. Tineke wist te vertellen dat er een plan opgesteld is, maar zij wil niet zeggen welk plan. Dit vindt zij iets dat Hamers moet vertellen, wij begrijpen dat want Tineke is immers beeldend therapeute en geen psychiater. Maar heeft Hamers al iets laten horen? NEEN, en dat verbaasd ons niets want zo is hij. Misschien kundig in zijn vak, maar van communiceren komt het er zelden van. Het is om moedeloos van te worden en ik ben zelfs in staat om naar GGZ (Lelystad) te rijden en zonder aanmelding naar Hamers’ kantoor te lopen om verhaal te halen, voor de goede orde stel ik dit nog even uit.

Uitnodiging per email

We krijgen een email met een afspraak via Karify op woensdag, 29 april om 11:00 uur. Erg leuk, maar wij hebben geen Karify abonnement dus Michelle belt naar GGZ Meerzicht. De receptie weet niet wat zij hiermee moet doen en zet het in een email aan het secretariaat. Het is stil vanuit GGZ Meerzicht, wat ergens te begrijpen is want Koningsdag zit ertussen. Vandaag, 29 april, krijgen we een email om Karify te activeren. Michelle heeft een gesprek met Freek. Waar het op neerkomt is dat hij de behandeling wil stoppen omdat er geen passend alternatief is. Het enige alternatief is Ermelo (GGZ Transit) voor de eendags groepsbehandeling, later dit jaar. Michelle geeft aan dat zij ter overbrugging wél graag naar Tineke wil blijven gaan, dit in ieder geval tot Ermelo in zicht komt. Freek laat dit aan Michelle over en zegt tevens dat zij zelf naar Ermelo moet bellen of er enig zicht is wanneer de groepsbehandeling gaat starten. Ik ben het hier niet mee eens, eigenlijk ben ik het niet eens met de hele handel en wandel van Freek. Juist híj, als regiebehandelaar, zou contact op moeten nemen met Ermelo, híj beslist of Michelle in de tussentijd naar Tineke kan (mag) blijven gaan. Maar nee, hij trekt zijn handen af van Michelle en laat haar, min of meer, in haar vet gaar smoren. Maandag, 4 mei, heeft zij sowieso een belafspraak met Tineke. We hopen er maar het beste van. Ondertussen ben ik aan het onderzoeken of Michelle niet buiten onze eigen regio geholpen kan worden want iemand die al járen, zo niet haar hele leven, met trauma’s loopt en moeite heeft met het verwerken hiervan, wijs je niet de deur.

Oranje boven

Koningsdag 2020 willen mensen snel vergeten, maar wíllen we deze dag wel vergeten? Ik zou deze dag de geschiedenisboeken in laten gaan als de Koningsdag die geen doorgang vond wegens een ernstig virus dat wereldwijd voor bakken ellende zorgde. Er zijn natuurlijk dingen die we missen op de verjaardag van Wim-Lex, geen vrijmarkten, geen bezoek van de koninklijke familie aan steden die enorme bedragen pompen in een simpel verjaardagsfeestje waarbij het hele land is uitgenodigd. Ook geen biertje met je vrienden op een terrasje of kleffe hamburgers eten die langs je wandelroute worden aangeboden. In plaats daarvan hebben we met z’n allen een soort huisarrest, “blijf thuis” is het advies. Koningsdag wordt Woningsdag, een soort vrijmarkt online. Alsof ik van plan ben om 17 miljoen mensen een kijkje in mijn huis te laten nemen, de kans dat ik geplunderd word is groter dan de kans dat ik ouwe meuk verkoop. Lieve lezers, en ook de minder lieve lezers, probeer iets van deze dag te maken, denk aan je eigen gezondheid en die van anderen. Ik zeg, ORANJE BOVEN.

Zondag zonder Jaap van Deurzen

De zondagochtend begint als altijd, opstaan rond de klok van 10. Het ritueel als altijd toepassend, een sanitair bezoekje voor de kleine boodschap om vervolgens de door moppie gezette kop Senseo en een weduwe met tampon in rook op te laten gaan. Ik schakel het scherm van dat slimme Koreaanse apparaat in en zoek naar Jaap z’n wekelijkse column, tevergeefs want Jaap is exit bij de Luxemburgse zender. Geen verhaaltje op social media van zijn hand op de zondagochtend. Geen vermakelijkheden en geen binnenpretje tijdens het lezen. Dit is de eerste zondag dat ik het gevoel heb dat een vriend ritueel verbrand is. Jaap stelde mij voor zélf leuke verhaaltjes te gaan schrijven omdat mijn reply’s bij hem kennelijk ook binnenpretjes brachten. Ik kan mij niet staven aan zijn schrijfkunsten, ik heb moeite met het serieuze te verpakken in humor. Schrijven kan ik wel, ik ben mijn levensverhaal aan het schrijven, maar zíjn stijl van een lang verhaal kort te vertellen waarin je soms een traan laat vloeien terwijl de lachspieren kramp krijgen kan ik niet. Ik zal moeten wennen aan de zondagochtend zoals er velen voor déze waren, maar dan zonder Jaap. Net als in het normale leven zal dit ook wel wennen, maar vergeten doe ik hem, zijn verhalen, ongekende humor en inspiratie nooit. En wat zijn idee was om zelf verhaaltjes te gaan schrijven in de stijl die hij zo goed beheerst, en ik kennelijk ook schijn te hebben, daar ga ik eens goed over nadenken.

We draaien door

Het was al wereldnieuws in Nederland dat Matthijs van Nieuwkerk gaat stoppen met De Wereld Draait Door (DWDD), maar mensen… de wereld draait inderdaad door!
We zouden niet zo laat opstaan omdat de gekte is toegeslagen bij de mensheid, maar van vroeg opstaan kwam het niet. Het ritueel: koffie drinken, tanden poetsen en douchen, honden uitlaten en naar de supermarkt. We besloten naar de ALDI te gaan, meestal halen we hier alleen de wasverzachter, vochtig toiletpapier en ijsthee, maar nu zouden we hier ook de andere boodschappen halen. Ja, ook wij verkeren weleens in een soort crisis…

Het zoeken naar een parkeerplekje kon beginnen, het leek de parkeerplaats van De Efteling in het hoogseizoen. De vrachtauto om de voorraad aan te vullen kwam gelijktijdig aangereden dus wij dachten ‘dat is ff mazzel hebben’. En dan, het zal je niet verbazen, geen brood te bekennen, voorgesneden groente?, ook zo goed als uitverkocht. Dan naar de vitrine voor vlees… vlees? Gelukkig liggen er nog drie pakken gehakt à 500 gram en ik heb er twee nodig. Nee, dat derde pak neem ik niet mee om in te vriezen want een ander wil misschien ook wel gehakt kopen. De ijsthee was op, drie lege pallets sieren het vak waar de pallets normaal flink opgestapelde tray’s ijsthee laten zien. Het pad der hygiëne…leeg, ik zeg LEEG! Nonderju, wat nu? We moeten toch onze billen kunnen kuisen na de grote boodschap en de doos droog deppen na de kleine boodschap?

Met de beelden op verschillende media in gedachten weet ik nu dat de mensheid volslagen gek geworden is. Het is waar, mensen hamsteren zich het apelazarus want kennelijk zijn zij bang dat de wereld over een paar weken vergaat. Ik noem het egoïsme, want dat zijn wij…egoïsten. Onder het mom ‘ik sla flink in en als een ander daardoor misgrijpt, is dat niet mijn probleem’. Gelukkig zitten wij heel anders in elkaar.

Een winkelmedewerker komt met een, net geloste, pallet toiletpapier het magazijn uit lopen. “Doe mij maar één pak”, vraag ik de medewerker die op zijn beurt bij wijze van grap antwoordt: “Eén pak maar?, dat valt me tegen.” Ja, wij draaien niet door en laten ons niet meeslepen in de hamstergekte.

De wereld draait door
De mensheid draait door

Hey pa

Pa,


Ik vraag me af hoe het met je gaat. Ik moet je alweer bijna 27 jaar missen en in al die jaren is er heel veel gebeurd. Ik moest vandaag aan je denken toen ik ons buurmeisje uit Amsterdam Noord aan de telefoon had. Misschien kun je je haar herinneren, zij en haar gezin kwamen naast ons wonen, vlak voordat wij naar Spanje emigreerden. Ik kan me haar niet herinneren, maar dat is logisch want ik was pas 6 jaar toen wij Nederland verlieten. Zij vond mij via Facebook en ik hoor je nu denken ‘Facebook?’ Ja, pa, door de jaren heen kun je heel makkelijk in contact komen via internet, hoe gaaf is dat! Ik kan je vertellen dat het telefoongesprek heel vertrouwd voelde, al was het de eerste keer dat we elkaars stem hoorde.

Maar vertel eens, hoe is het daar, op de bodem van het IJsselmeer want dáár ben je na je crematie uitgestrooid. Weet je trouwens dat uitstrooien op het water best duur is? Maar je was het waard, voor mij in ieder geval wel. Ik zou je willen vertellen dat ik na jouw overlijden nog een derde kind heb gekregen, een jongen. Inmiddels ben ik gescheiden van de moeder van mijn kinderen, ben ik opa van, bijna, 6 kleinkinderen en alles wat de titel ‘kind’ draagt zie ik niet. Jouw kleindochters willen niets met hun vader te maken hebben, je kleinzoon is niet handig bezig geweest, maar verwacht met zijn nieuwe vriendin een dochtertje. Zelf ben ik alweer ruim 15 jaar getrouwd met de liefde van mijn leven. Ik weet zeker dat je haar in je hart gesloten zou hebben, ondanks dat zij veel jonger is dan ik…als je nog geleefd had.
Wat ik wel een beetje jammer vond is dat ons gezin uit elkaar is gevallen, met mijn twee zusjes, en één broer heb ik geen contact meer, de andere twee broers wonen nu in het buitenland, het contact met hen lijkt op een laag pitje te staan, maar als we elkaar aan de telefoon hebben is het goed…hoewel ik soms wel m’n bedenkingen heb. Ma is in 2004 overleden, maar hier wil ik je niet mee lastigvallen. De eeuwigdurende ruzies tussen haar en jou voegen weinig toe aan mijn brief aan jou. Wat ik uit jullie ruzies heb geleerd is een broertje dood aan ruzies te hebben.

Weet je nog toen we uit Spanje vertrokken en weer in Amsterdam gingen wonen en ik om de hoek naar school ging? De meester die ik daar had, ken je zijn naam nog? Afgelopen zaterdag zijn wij bij hem op bezoek geweest, in April wordt hij alweer 71 jaar, twee jaar ouder dan jouw leeftijd toen het fout ging in het OLVG. Echt waar, je zou net zo blij zijn geweest als ik toen ik op de koffie ging, en wat was het gezellig. Ik zou je veel meer over hem kunnen vertellen, maar ik denk dat je weinig interesse zal hebben want jóúw vriend was het niet.

Oh ja, ik vlieg natuurlijk van de hak op de tak, maar weet dat ik vaak aan je denk en dat is logisch, denk ik. Je overleed immers vier dagen vóór mijn verjaardag en werd drie dagen later in de oven geschoven en daarom vier ik mijn verjaardag nooit meer. Nou pa, hou je haaks daar beneden en doe geen gekke dingen.

Ik hou van je.

 

2019-2020

Bijna…bijna is het 2020! Qua getallen best een mooi jaar, daar waar voor sommigen 2019 minder mooi afliep. Het vuurwerk staat even centraal, kleine onenigheden eindigen soms in het ziekenhuis. Natuurlijk is het van de zotte dat je tegenwoordig niets meer kan zeggen of je oogkassen, of erger nog, je schedel wordt stukgeschopt.

Ik weet nog dat ik als jochie van een jaar of negen mijn ogen uitkeek op het balkon van onze woning op drie hoog. Het was een smalle straat, het aftellen begon…middernacht! We roepen allemaal GELUKKIG NIEUWJAAR!!! en omhelsden elkaar, het geknal in de straat begon en voor je het wist kon je geen hand meer voor ogen zien, zóveel gekleurde rook van het knalwerk en mooie vuurpeilen. Als Greta tóén al geboren was en het besef over het milieu had gehad dat zij nú heeft, dan had zij waarschijnlijk écht een statement kunnen maken.

Ik heb nooit zelf vuurwerk mogen kopen, maar vond het des te mooier te kijken hoe anderen kapitalen de lucht in lieten vliegen. Ergens in de tweede helft van de jaren 70 zocht ik op straat naar vuurwerk dat niet geëxplodeerd was en kwam met zakken vol thuis. Toen mijn pa daar achter kwam moest ik het meteen inleveren, hij zou het ‘veilig’ vernietigen. Veilig…tsja, als je dan een knaller in je hand houdt kán het zijn dat je blaren en geen gevoel meer in je vingers hebt…maar ‘hij zou het veilig vernietigen’ 😉

Nu, 30 december 2019, zie ik overal tegenstanders van vuurwerk. Ja, er zijn mensen mishandeld en dieren op brute wijze iets aangedaan door onverlaten wat ik overigens als zeer ernstig bestempel. Maar móét ik, na het krijgen van een link, de petitie ondertekenen die tégen vuurwerk is? NEEN, daar begin ik niet aan, ook niet in de wetenschap dat er onschuldige huisdieren en mensen zwaar letsel zijn toegebracht. De daders van dit leed moeten zich maar verantwoorden tegenover de slachtoffers, de eigenaren van huisdieren (of je houdt je dieren gewoon binnen en bent alert als je met je hond naar buiten moet) of een rechter.

Vuurwerk, ik vind het prachtig om te zien en onze dieren zijn er niet van onder de indruk, op één na want zij is blind en schrikt sindsdien van elk geluid dat zij niet kent. Onze katten komen niet buiten en ik spreek ook niemand aan die te vroeg begint met zijn kapitaal te verkrachten, tenzij er gericht richting ons of de honden gegooid wordt.

Ik wens een ieder een mooi, gezond en gelukkig nieuwjaar.

In memoriam

Ik zit net een eerdere uitzending van SBS’ Shownieuws te kijken met een special over Andre Hazes. Wanneer ik rot in m’n vel zit luister ik graag naar zijn muziek, zijn teksten raken mij diep, en dat is best vaak. De beelden van het afscheid, na zijn overlijden, in de Amsterdam Arena (tegenwoordig Johan Cruijff Arena) brengen mij in een emotionele rollercoaster en daarom blik ik terug op mensen die voor mij bijzonder waren en zijn, ook al zijn zij niet meer onder ons.

Will, mijn biologische vader, ik heb hem nauwelijks gekend want hij overleed op mijn derde levensjaar. Joop daarentegen kende ik door en door. Hij maakte mij tot wie ik nu ben, contra van hem hou ik niet van liegen-bedriegen en sterke verhalen vertellen. Ik ben eerlijk en recht door zee wat niet iedereen kan handelen, so be it. Op mijn 16de nam ik, geheel op eigen verzoek, zijn achternaam aan tot grote ergenis van een handje vol familieleden. Ik draag die naam nu bijna 40 jaar en ben er nog steeds trots op.

Jopie, mijn moeder. Een schat van een vrouw, zakelijk en soms een heks. Ze had altijd een luisterend oor en vaak goede adviezen totdat Joop overleed, ze veranderde vanaf het moment dat zij de overlijdensakte van Joop in haar handen had, het contact werd afstandelijker en verbroken. Zelfs op haar sterfbed ben ik niet aanwezig geweest en om redenen had ik ook niet naar haar uitvaart willen gaan. Het waren mijn twee, toen nog heel jonge, dochters die mij over de drempel trokken omdat zij een laatste groet aan oma wilden brengen. Mijn zoon mocht niet mee van zijn moeder. Sorry mam dat je vergeefs op mij gewacht hebt.

Nog een Jopie, voormalig barvrouw van een kroeg waar moppie en ik tijdens SAIL 2005, en later ook, regelmatig kwamen. Een lief mensje die altijd onze hond wat lekkers gaf, ze was een soort moedertje voor moppie en mij.

Tom, een vriend voor het leven, liet alweer zes jaar geleden het leven. De uitvaart was mooi en emotioneel. Met zijn zus en vrienden van vroeger (1976-1980) heb ik inmiddels sinds 2013 weer contact.

Petra (Muis) ken ik uit dezelfde periode als Tom, helaas nooit meer gezien sinds 1980 tot gisteren. Ik bezocht haar laatste rustplaats en had even een momentje voor mezelf nodig.

Dorien, op Twitter bekend als @Doozz, bijzonder lieve vrouw die opgevreten werd door die enorme killer, ook wel kanker genoemd. Telkens als de klok zich laat horen (elk half en heel uur) denk ik aan haar, de klok hebben we van haar gekregen.

Dorothy, ex collegaatje, naar ik gehoord heb is zij tijdens de Bijlmerramp om het leven gekomen. Speciaal voor haar wil ik het Bijlmermonument eens gaan bezoeken.

Martin, een collega, beroofde zichzelf van het leven. Waarschijnlijk omdat hij de breuk tussen hem en zijn jeugdliefde, lees keuze van zijn vrouw, niet aankon.

Fons, buurtgenoot en vriend. Hij was een speciaal iemand voor ons, ik ben hem dankbaar voor het moment dat hij er voor moppie was toen dat hard nodig was.