Van luxe naar basic


Ten tijde van je introductie vond ik je mooi, je interieur vond ik echter niet conform mijn smaak.Het was wennen, zo’n standaard middenconsole met vele functies in de strakke grijze plaat. Moppie heeft je altijd schitterend gevonden, ik ook maar die grijze plaat met knopjes deed afbreuk aan mijn voorkeur.

14 maanden geleden maakten we serieus kennis met je. Je had al 228.000 kilometertjes er op zitten. Na een stukje gereden te hebben werd ik enthousiast, de grijze plaat met knopjes bleek doordacht en functioneel. Ondanks je redelijk hoge olieverbruik viel ik voor je. Electrische spiegels, climat control, boordcomputer, 4 electrisch bedienbare ramen, in hoogte verstelbare bestuurdersstoel, armsteun, cruise control, regelbare interval, verstelbaar stuur in hoogte en lengte, radio/cdspeler, multifunctioneel stuur, dubbele nok as, 1.8 liter die ooit 120 pk leverde, trekhaak, rondom plofzakjes…het kon allemaal niet op. Nu staat je teller tegen de 274.000 kilometer aan en begin je te stotteren. Nieuwe bougiekabels hielpen je even van dit probleem af, even ja want je begon weer te stotteren. Een van de bougies was losgelopen en kon ik met de hand uitdraaien. Hij was nat, nat als Bo Derek’s haar in Bolero. De olie sijpelde er van af. Na een schoonmaakbeurt draai ik de bougie terug en sluit de kabels weer aan. Het heeft niet mogen baten, de bougie blijkt nog steeds te verzuipen in de olie. Even werd gedacht dat de bobine/ontstekingsmodule het begeven had, maar zelfs na het plaatsen van een nieuwe blijft het probleem bestaan. Je stottert nog steeds en van de 4 poten gebruik je er maar 3.

Vele opties worden aangedragen, opties die veel geld én tijd kosten, opties die ik niet kán en wíl honoreren, 274.000 kilometer op de teller zegt dat je leven hoe dan ook op het einde loopt. Het is kort dag, ik moet actie ondernemen en snel ook want zonder auto ben ik als een vrouw met afgezette borsten, incompleet dus. Ik vind een Opel Corsa 1.4 voor heel weinig doch het blijft een inbreuk op het vakantiegeld, maar ik heb geen keus. De Corsa, 6 jaar ouder dan de Mazda 6 (waar het in dit verhaal over gaat) en kaler dan de gemiddelde biljartbal. Geen airbags, abs, airco, electrische liflafjes…zelfs geen radio, laat staan benzine ten tijde van de proefrit. Ik voel me gered, onder gewaardeerd, van zóveel luxe naar een eenvoud uit de 20ste eeuw. Ik ben gered, dat wel en al is de Corsa niet direct dé auto van m’n dromen en zal hij nooit de liefde voor de Mazda kunnen evenaren, ik ben mobiel en dus compleet. Of ik 14 maanden Corsa zal rijden weet niemand, of ik 46.000 kilometer zal afleggen in de Corsa is een nóg groter vraagteken.

Respect

 

Respect

Terwijl ik gisteren visite had en elke Feijenoord fan in de stress zat of hun cluppie de weg naar de Coolsingel kan waarmaken wordt er aan de deur geklopt. In de veronderstelling dat dit bij de buren was, negeerde ik het geklop. Niet veel later wordt er weer geklopt…ik besluit op te staan en verwachtte niet dat er iemand zou staan waar ik geen contact meer mee heb sinds een jaartje of twee. Ik moest even goed kijken, het was mijn zoon die, twee jaar geleden, met ruzie hier vertrokken is. Ik wist even niet wat ik ermee aan moest, moest ik hem wegsturen of de kans geven hem zijn zegje te laten doen. Ik koos voor het laatste omdat ik destijds veel verdriet heb gehad toen zijn spullen ingeladen werden. Er was immers veel gebeurd en vele verkeerde woorden gingen daaraan vooraf. Hij wilde alles uitpraten wat er twee jaar geleden is gebeurd en gezegd.

In die twee jaar heb ik veel onbegrip gehad voor vrienden in een soortgelijke situatie, kinderen de deur uit met ruzie en maanden later werd het uitgesproken. In mijn geval heb ik bij hén gemerkt dat ik ineens niet meer tel. Bij hen is mij ook wel eens gevraagd of ik er verstandig aan heb gedaan alle contact met mijn kinderen te verbreken, keihard zei ik dan ‘wie het bij mij verbruikt heeft na meerdere malen, komt er niet meer in’. Maar goed, ik wist even niet wat ik met dit onverwachte bezoek van mijn zoon aan moest en liep even naar binnen om overleg met moppie te plegen. We besluiten hem de kans te geven de hele zaak uit te praten, maar niet op dít moment want we hebben visite. Vanavond of morgen kan het wel, hij wilde dan graag ’s avonds komen en vroeg of zijn vriendin mee mocht komen…ik vond dat prima. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat je mentale steun kunt gebruiken als het gesprek niet gaat zoals je verwacht.

Tegen 20:00 uur staat zij op de stoep, een leuke jongedame gaat kiddo voor, beiden zien er goed uit. Ik weet niet goed wáár het gesprek te beginnen (ik ben hier heel slecht in) dus laat kiddo de aftrap nemen. Hij wilde graag zijn excuses maken voor álles wat er gebeurd is…wat er gezegd is. Ik leg hem uit dat we allemaal dingen gezegd hebben die we misschien beter niet hadden kunnen zeggen. Zowel kiddo als ik geven toe dat er door de spanningen destijds woorden zijn gebruikt bij gebrek aan een fatsoenlijk gesprek. Joehoe!!! We zijn weer ‘on speaking terms’, dat deed ons beiden goed. Hij vertelde het gevoel te hebben zijn vader te missen. Na een uurtje of anderhalf begraven we strijdbijl, beiden in de wetenschap dat we niet nu ineens alles in een la kunnen proppen en af te sluiten, maar het begin is er wel. Ik sprak mijn waardering uit met de woorden “het feit dat je de ballen hebt getoond hier aan de deur te komen getuigt van diep respect mijnerzijds”. En ik meen dat oprecht, ik heb drie koters, maar er is er maar eentje die de ballen heeft deze zo moeilijke stap te nemen.

Kiddo, ik ga er vanuit dat je dit verhaal leest en nogmaals…ik ben blij dat we gepraat hebben.

We hebben tot ver na middernacht nog gezellig muziek zitten streamen, om half twee kreeg ik een appje dat ze thuis aangekomen waren. Ik herhaal normaals de woorden ‘goed dat je deze stap hebt genomen, ik ben trots op je’.

 

​Bronzen koningsdag

Tja, wat zal ik zeggen. 27 april 2017 is best een bijzondere dag, Zijne Koninklijke Hoogheid Willem Alexander is 50 jaar geworden en moppie en ik zijn vandaag 12,5 jaar getrouwd. Dubbel feest dus dat heel Nederland viert. Gisteravond was een interview met ZKH W-A, een man die geen emotie mag tonen in verband met zijn functie van koning, een man die wel degelijk emotie líét zien tijdens het interview. Hij is immers ook maar een mens van vlees en bloed en waarom zou je geen emotie laten zien als het gaat over het overlijden van je broer ( Prins Friso) of je vader (Prins Claus) of al die rampen die je hebt meegemaakt in je leven vóór, maar ook ná die ene titel die refereert aan een toiletpapier commercial?

Zelf moest ik ook even slikken bij sommige scènes in dit interview want ook ik ben maar een man van vlees en bloed. Terugdenkend aan wat moppie en ik al niet meegemaakt hebben in die 12,5 jaar huwelijkse staat voel ik mij één met Willem Alexander. Beide geboren in de 60er jaren van de 20ste eeuw, hij drie jaar later dan ik. Hij beschermd, ik redelijk vrij. We zijn mensen…mensen van vlees en bloed…mensen met emoties.

Koningsdag, dé dag dat we onze oude troep van zolder halen en hopen dat je er een ander blij mee kunt maken, en dit voor een weggeefprijs waarbij je jezelf af moet vragen of je überhaupt geld moet, of durft, te vragen voor die oude meuk.

Moppie en ik zijn vandaag dus 12,5 jaar een geregistreerd (lees getrouwd) setje. Normaal verwacht je dan een hok vol visite met vrienden (wat dat woord ook moge betekenen), wederzijdse familie (zie voorgaande tekst tussen de haakjes) en kennissen (wel vaag maar ze bestaan). Nee, geen feest met lekkernijen en snoeiharde muziek, maar gezellig voor de buis met koffie en een bescheiden gebakje, kijkend naar het interview met onze koning.

 

Oneliners

UKe1Rc1K

Oneliners by Sjanic ©2017

  • Ik lach het leven uit, dat doet het leven ook bij mij
  • Als je écht weet wat je wilt, dan wil je niet wat je weet
  • Vriendschap moet groeien, je krijgt het niet op een presenteerblaadje
  • Wie niet horen wil, moet maar voelen, zei mijn vader altijd
  • Noem mij geen echte vriend als je de definitie van het woord niet eens kent
  • Wantrouw iedereen, vertrouw niemand
  • Don’t take revenge to those who hurt you ones, just kill them
  • Onderzoek geeft duidelijkheid
  • Ik ga nooit te ver, ik overschrijd slechts de bestemming
  • Zij die pruilen, zullen niet huilen
  • Je kunt laag en hoog springen, de zon zal je nooit aan kunnen raken, de aarde wel
  • Wie kilometers vreet heeft geen honger
  • Als je schijt aan de wereld hebt, sta je overal boven
  • Een keuze maken is 1, een keuze nemen is een ander verhaal
  • Everyday a piece of my heart breaks.
  • De dagelijkse dingen doen wij bewust niet wekelijks. Je leeft tenslotte ook van dag tot dag.
  • Mistig, wazig en troebel. Laat mij maar helder zijn
  • Als je denkt dat het leven over rozen gaat, hoop dan dat ze niet verwelkt zijn
  • Doelen halen door te scoren, waarom steeds missers begaan dan
  • Wie de doden niet herdenkt Heeft de vrijheid gekrenkt
  • Life goes on but the story never ends
  • Je stem is het klankbord van je hart
  • Ook met weinig talent kun je grootse successen boeken
  • Denk niet dat ik het niet begrijp, ik snap het alleen niet
  • Kritiek slik ik als compliment, zonder naast m’n schoenen te gaan lopen
  • Als de basis niet goed is, zal de oogst mislukken
  • Waarom roeien met de riemen die je hebt als je geen boot hebt
  • Een slecht verliezer is een makkelijk slachtoffer
  • Ik maak geen vrienden, vrienden maken mij
  • Wanneer de leugen waarheid wordt, neemt de twijfel toe
  • Een uitzichtloze relatie kun je beter beëindigen
  • Wie teveel achterom kijkt, loopt vanzelf ergens tegen aan.
  • Als je het geloven in jezelf kwijt raakt, is de hoop opgegeven
  • Als je het masker afdoet, komt het ware gezicht naar boven
  • Vluchten voor het verleden is vluchten naar de toekomst
  • Wie het kleine niet eert, is een ondankbaar persoon
  • Een herhaling is het overdoen van het voorgaande
  • Zeg maar niets, als je toch zwijgt
  • De wijsheid van de een is de domheid van de ander
  • Van verbazing van je stoel flikkeren terwijl je er niet op zit
  • Wie rondjes draait, wordt duizelig
  • Investeer in je toekomst, voor je het weet is het verleden tijd
  • Wie naast de schoenen loopt, kan koude voeten krijgen
  • Je leest wat je wilt lezen, maar ziet niet wat er staat
  • Wie mij negeert, is mijn vriendschap niet weert
  • Als je het hier gezien hebt, kijk dan eens daar
  • Don’t lose reality if you live in fantasy
  • Geliefd door daden, gehaat om uitspraken
  • Wie het niet begrijpt, snapt het vaak ook niet
  • Ik ga stoppen met een luisterend oor bieden, maar voor jou maak ik graag een uitzondering
  • Als mij een scheet dwarszit, laat ik hem gewoon
  • Blijf jezelf, de wereld is al vreemd genoeg
  • Wie van de zon geproefd heeft, zal de blaren niet zijn ontlopen
  • Als je de hoop wilt laten varen, vergeet dan niet door te trekken
  • Uit een willekeur van letters, ontstaan de mooiste verhalen
  • Liefde is als een boemerang, het komt altijd terug als het echt is.
  • De dood is het begin van iets dat ooit eindigde
  • Wie stopt met roken, maar gecremeerd wilt worden, stopt pas als de oven dooft.
  • Niet gewonnen hebben wil niet zeggen dat je verloren hebt
  • Ik sta waar ik voor ga, ik ga waar ik voor sta
  • Vraag jezelf eens af waarom je niets van mij hoort, ik vraag mij wel eens af waarom ik niets van jou hoor
  • Al lijkt de buitenkant nog zo mooi, je komt er nooit achter wat aan de binnenkant schuilt
  • Soms ben ik hier, maar meestal daar
  • Als je er zelf niks van maakt, wordt het ook niks
  • Met je hoofd in de oven, zit je haar gebakken
  • Wie de tijd wilt doden moet een goede moordenaar zijn
  • Met stoppen op het hoogtepunt, ben je nog niet klaar
  • De kans te winnen is net zo groot als de kans te verliezen
  • Als iemand de grond in getrapt wordt, verdient het geen voetstuk
  • Je steekt geen ogen uit met de juiste insteek
  • Wie de armoede van 2016 niet eert, is de rijkdom in 2017 niet weert
  • Wie de bron vermeldt, zal helder water hebben
  • Sommige vriendschappen zijn als een vraagteken
  • Een politiek correct antwoord duidt veelal op een leugen
  • Om contact te hebben, moet eerst contact gemaakt worden
  • Diepe dalen kennen ook hoogtepunten
  • Wie de tanden ergens in zet, moet kauwen om te slikken
  • Sommige tekens zijn misleidend
  • Doe wat je goed lijkt, ook als een ander het daar niet mee eens is.
  • Met de juiste afstand in het vizier, komt de prooi niet dichterbij
  • Wanneer je alle hoeken hebt gezien, is de cirkel rond
  • Loslaten is het niet meer vast willen houden wat je ooit beet had
  • Je hoeft niet kopje onder te gaan als je niet op laag water zit
  • When you live in the past, there’s always a future
  • De wereld is het meest verbazingwekkende in ’s mensch bestaan
  • Wanneer ik het achterste van mijn tong laat zien, zie je mijn huig branden
  • Vriendschappen zijn als het leven, je weet nooit wanneer het stopt
  • Slechts de doden zijn sprakeloos
  • Als de dwaze spreekt, zwijgt de wijze
  • Als de cirkel nóg een keer doorbroken wordt, is hij niet meer te lijmen
  • Wanneer scheurtjes barstjes worden, is een breuk onvermijdelijk
  • As long I don’t care, why should you care
  • Some people deserve the best, I deserve better
  • Wie ingehaald of gepasseerd wordt, heeft het nakijken
  • Soms is een streep trekken makkelijker dan een lijn trekken
  • Als linksom niet werkt, rechtsom niet werkt, rechtdoor geen optie is…dan is er ook geen weg terug
  • Wie teveel met zichzelf bezig is, zou eens een partner moeten nemen
  • Ik kijk niet, maar zie het wel
  • Wie het signaal niet hoort, ziet het probleem niet
  • Om botsingen te voorkomen kun je beter afstand houden dan bumperkleven

Weet je wat er in een Ford Transit?

De asfaltrocker is ziek,

Kun je het nog herinneren dat ik een paar weken geleden een stukje schreef over ons busje (bijnaam: asfaltrocker) en zijn problemen?

Welnu, het is zover…net als ik ging hij maar door, ondanks z’n ziekte. Inhouden tijdens het accelereren werd inhouden/toeren maken bij constante snelheid. Door de enorme drukte, en de daaraan gepaarde kilometers, was er simpelweg geen tijd de bus te kunnen missen.

Vanmorgen rij ik 010 in, wát een stinkstad vind ik dat, optrekken bij een verkeerslicht ging tergend langzaam. Spelen met het gas (?)pedaal hielp niet. Ik kom met moeite bij de klant en lever het geslepen mes af. Ik start de bus en stel de navigatie op mijn slimme foon in om naar 070 te gaan, schakel de eerste vernelling in en wil optrekken (soms is aftrekken beter), maar de bus reageert niet. Het lukt me uiteindelijk tóch toeren te maken en koers richting snelweg…snelweg werd superslowweg. De naald van de kilometerteller raakte met moeite 30 km/u aan. We gaan op de vluchtstrook staan, alarmlichten aan en motor uit. Ik weet dat dit helpt, even een beetje rust gunnen…ja, de asfaltrocker en ik lijken op elkaar. Een goeie 20 minuten, en een sjaffie, later draai ik de sleutel om…hoezee!!! We doen het weer. Ik blijf voorzichtigheidshalve achter een vrachtauto op de rechterbaan hangen, je weet het maar nooit.
In 070 gaat het weer mis, op de Leyweg breekt het zweet me uit want stil komen te staan op een drukke doorgaande weg is geen pretje met een kolonne bumperkussers achter je. Ik ben bijna bij de klant als “Jump” van Van Halen mijn trommelvliezen streelt. Het is de zaak, of ik OvL op m’n lijst heb staan. Nee, maar ik ben er om de hoek dus pik ik hem meteen mee. Ik vertel meteen het probleem dat ik al weken ondervind, en nu erger dan voorheen, met de asfaltrocker. Ik krijg de directeur aan het draadloze lijntje en doe verslag, hem herinnerend aan mijn email van een week of twee geleden. Hij zegt toe de Ford garage te bellen (onze vaste monteur heeft even geen werkplek en zit werkeloos thuis).
Op verzoek zeg ik toe rond 12:30 op de zaak te zijn, hierbij Zoetermeer en Leiden nog mee te pakken maar de binnenstad van Amsterdam over te slaan. Op de zaak aangekomen los ik de asfaltrocker en rij vóór de directeur uit naar de Ford garage in Lijnden. Ik ben benieuwd wat het probleem is en hoe snel het verholpen wordt.

Ik kies

naamloos

Morgen is het zover…we mogen weer fijn met z’n allen naar de stembus. Een veel gehoorde vraag is ‘op wie ga jij stemmen?’ Nou, dat zal ik eens proberen uit te leggen, in de wetenschap dat níémand het met mij eens zal zijn.

Ik ga even terug naar wat jaren geleden, Jan Maat. Ik kende vele mensen die op Jan Maat zouden gaan stemmen, na de verkiezingen zei ik op Jan Maat gestemd te hebben en toen werd ik voor gek versleten. Op een racist stemmen? Ja, de mensen die dat idioot vonden hadden de grootste smoel over de allochtonen en mijn verrassing was dat ik helemaal niet gestemd had en hen voor hypocriete klootzakken uitmaakte.

Was het niet (wijlen) Els borst die vond dat het kunstgebit uit het ziekenfonds moest om dit later tóch weer in het pakketje, ingewikkeld samengestelde dekkingen, te proppen. Ik meen dat deze twee wijzigingen minder dan zeven maanden geduurd heeft. En dan…ineens hebben we een leraren overschot en bínnen zes maanden hadden we een tekort aan leraren. Praat ik verder over de zorg, ja ik weet het…iedereen heeft er een mening over. Ineens was daar een ‘eigen risico’ dat ik vertaal naar ‘het is je eigen schuld als je ziek wordt en daar zal je voor boeten’. Op dit moment is het eigen risico (standaard) gesteld op € 385,- per jaar waar tegenover staat dat we meer premie moesten gaan betalen. Ik weet niet wat beter had geweest, het eigen risico verhogen waar je geen gebruik van maakt als je niet ziek bent (of wordt) of je maandpremie verhogen, ongeacht of je nu ziek wordt of supergezond door het jaar wandelt. En dan hebben we prinses Bollewangenhapsnoet met haar additude, zodra het wicht 18 jaar wordt krijgt zij een toelage van jewelste zonder ook maar één vinger uit te steken. Kan dat kind niet gewoon een krantenwijkje nemen of vakkenvullen bij de plaatselijke Albert Heijn? Laten we niet vergeten dat wij, hardwerkende mensen hier elk jaar weer een beetje meer belasting voor moeten betalen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden waar ik mij de afgelopen jaren nogal over heb opgewonden, natuurlijk zijn er veel meer voorbeelden te geven, maar ik ben niet zo thuis in dat regering gedoe.

Morgen, 15 Maart 2017 lopen we in polonaise naar het stemloket, nou ik niet hoor. Laat mij maar die loser zijn die zijn stem naar de grootste partij laat verhuizen zónder daar zelf rugpijn aan over te houden. In het kort zal ik uitleggen waarom ik wéíger te stemmen. Ik weiger deel uit te maken van een club mensen die álles in het werk stellen zieltjes te winnen door beloftes te doen die niet waargemaakt kunnen worden. Hoeveel is er uitgekomen van de beloftes tijdens de campagnes van de vorige verkiezingen? Waar zijn de toegezegde € 1000,- voor elke Nederlander? En dan Griekenland, ik zie het vast verkeerd, na de eerste renteloze lening (of was het een schenking?) zou er niets meer gestort worden…en wat gebeurde er? Juist, er werd gestort tot groot ongenoegen van het volk dat er maar wat graag naar op vakantie gaat. Enne…een beetje actueel… Turkije wilde tig miljoen (of miljard) om dan ook vluchtelingen op te nemen. Wij, de staat der Nederlanden (en dus de belastingbetaler) stonken erin. We maakten geld over om nu…juist nú voor Nazipraktiserende fascisten uitgemaakt te worden door die blaaskaak waarvan ik de naam vast verkeerd uitspreek…Erdogzwam? Nee, ik wil niet stemmen, ik wil geen stukje medewerking verlenen aan datgene dat beloofd wordt maar niet nagekomen wordt. Ik schaar mij niet tussen het volk dat zich wél schuldig maakt aan de leugens die voorgehouden worden.

Ben ik egoistisch? Misschien. Ben ik dom? Misschien. Ik kies…..alleen mezelf. Ik geloof alleen in m’n eigen woorden, ik luister slechts naar twee stemmen en dat rode vakje dat van mij verwacht wordt geef ik graag cadeau aan de partij die het denkt nodig te hebben en als ik daarmee díé ene partij nét dat duwtje richting de overwinning heb kunnen geven…gefeliciteerd, wees er blij mee.

Domino

dominostenen-eindhoven

 

Wie terugkijkt op vroeger zal mooie herinneringen beleven. Wie het (show)nieuws een beetje volgt, weet dat er veel verhalen geschreven worden over de, zogenaamde, bekende Nederlanders. Het zal dan ook niemand ontgaan zijn dat “ons” aller oud-quizmastertje weer eens in het nieuws verscheen door een artikel dat overal opdoemt. Ja, ik heb het over mijn oude vriend die in een grijs verleden verantwoordelijk was voor het kunnen kijken naar miljoenen omvallende dominosteentjes. Ik haal met opzet alleen dít programma even aan omdat het leven van de ouwe reus in vermaak-programmaland lijkt op één van de vele producties waar hij de uitvoerend producent van was. Eens fier rechtopstaand en succesvol, nu gevallen als een steentje in het, zo beroemde, spelletje waarbij elk steentje (in de tafelversie) een aantal ogen telde. Elk steentje vertegenwoordigde een soort waarde (niet te verwarren met Scrabble), een waarde die aansluiting zocht naar het winnen van het spel.

Ooit waren alle ogen gericht op de goedlachse quizmaster, hij verdween als een oude spellendoos op zolder, van het toneel. Enkele jaren geleden vond ik die oude spellendoos in de inhoud van een zeker boek, je weet wel…dat boek waar iedereen laat weten hoeveel toiletpapier er gebruikt wordt om de bips schoon te vegen na de grote boodschap gedaan te hebben, waar iedereen laat weten werkend te zijn terwijl we van een uitkering genieten omdat we afgekeurd zijn…dát boek dus. De Bijbel van het Wereld Wijde Web.

Dat ene dominosteentje werd een zeer goede vriend, zoals iedereen zo ondertussen wel weet. En hoe vermoeiend kom ik over als ik wéér begin over wat wij met z’n allen gedaan hebben om dat ene dominosteentje zijn tranen even te laten wijken voor een glimlach? Hoeveel mensen kregen een hekel aan de man na alles wat we voor hem gedaan hebben? Ja, ook ik begon de man te hekelen want ik ben van mening dat je de hulp van iedereen mag, en kan, aanvaarden maar daarbij niet het recht hebt de hele wereld van je af te duwen als diezelfde mensen, opgescheept met één van jou problemen, een probleem krijgen met jóúw probleem. Het dominosteentje miste de kans door te stoten naar het volgende steentje en dus was het GAME OVER.

Ik zei al, velen hekelen de man…ikzelf heb een dubbel gevoel. Ja, ik voel me belazerd en ja, ik vraag me soms af hoe het nu met hem zou zijn. Logeert hij nog met zijn gezin op de locatie die bij mij bekend is? Zal ik eens de stoute schoenen aantrekken en kijken of zijn, tijdelijke, bed daar nog staat? Kan ik het niet beter laten rusten? Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit. Wat ik wél weet is dat het artikel dat ik las mij tóch weer dat gevoel van empathie gaf voor deze man. En neen, lieve lezers, ik ga géén nieuw spelletje domino starten want al draag ik mijn verlies als een man…sommige spelletjes speel ik maar één keer. En toch…tóch overweeg ik een Whatsappje te sturen om te vragen hoe het nu met het dominogezin gaat.

tumblr_ndq1nzu8nm1tv186wo1_500