Ik kies

naamloos

Morgen is het zover…we mogen weer fijn met z’n allen naar de stembus. Een veel gehoorde vraag is ‘op wie ga jij stemmen?’ Nou, dat zal ik eens proberen uit te leggen, in de wetenschap dat níémand het met mij eens zal zijn.

Ik ga even terug naar wat jaren geleden, Jan Maat. Ik kende vele mensen die op Jan Maat zouden gaan stemmen, na de verkiezingen zei ik op Jan Maat gestemd te hebben en toen werd ik voor gek versleten. Op een racist stemmen? Ja, de mensen die dat idioot vonden hadden de grootste smoel over de allochtonen en mijn verrassing was dat ik helemaal niet gestemd had en hen voor hypocriete klootzakken uitmaakte.

Was het niet (wijlen) Els borst die vond dat het kunstgebit uit het ziekenfonds moest om dit later tóch weer in het pakketje, ingewikkeld samengestelde dekkingen, te proppen. Ik meen dat deze twee wijzigingen minder dan zeven maanden geduurd heeft. En dan…ineens hebben we een leraren overschot en bínnen zes maanden hadden we een tekort aan leraren. Praat ik verder over de zorg, ja ik weet het…iedereen heeft er een mening over. Ineens was daar een ‘eigen risico’ dat ik vertaal naar ‘het is je eigen schuld als je ziek wordt en daar zal je voor boeten’. Op dit moment is het eigen risico (standaard) gesteld op € 385,- per jaar waar tegenover staat dat we meer premie moesten gaan betalen. Ik weet niet wat beter had geweest, het eigen risico verhogen waar je geen gebruik van maakt als je niet ziek bent (of wordt) of je maandpremie verhogen, ongeacht of je nu ziek wordt of supergezond door het jaar wandelt. En dan hebben we prinses Bollewangenhapsnoet met haar additude, zodra het wicht 18 jaar wordt krijgt zij een toelage van jewelste zonder ook maar één vinger uit te steken. Kan dat kind niet gewoon een krantenwijkje nemen of vakkenvullen bij de plaatselijke Albert Heijn? Laten we niet vergeten dat wij, hardwerkende mensen hier elk jaar weer een beetje meer belasting voor moeten betalen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden waar ik mij de afgelopen jaren nogal over heb opgewonden, natuurlijk zijn er veel meer voorbeelden te geven, maar ik ben niet zo thuis in dat regering gedoe.

Morgen, 15 Maart 2017 lopen we in polonaise naar het stemloket, nou ik niet hoor. Laat mij maar die loser zijn die zijn stem naar de grootste partij laat verhuizen zónder daar zelf rugpijn aan over te houden. In het kort zal ik uitleggen waarom ik wéíger te stemmen. Ik weiger deel uit te maken van een club mensen die álles in het werk stellen zieltjes te winnen door beloftes te doen die niet waargemaakt kunnen worden. Hoeveel is er uitgekomen van de beloftes tijdens de campagnes van de vorige verkiezingen? Waar zijn de toegezegde € 1000,- voor elke Nederlander? En dan Griekenland, ik zie het vast verkeerd, na de eerste renteloze lening (of was het een schenking?) zou er niets meer gestort worden…en wat gebeurde er? Juist, er werd gestort tot groot ongenoegen van het volk dat er maar wat graag naar op vakantie gaat. Enne…een beetje actueel… Turkije wilde tig miljoen (of miljard) om dan ook vluchtelingen op te nemen. Wij, de staat der Nederlanden (en dus de belastingbetaler) stonken erin. We maakten geld over om nu…juist nú voor Nazipraktiserende fascisten uitgemaakt te worden door die blaaskaak waarvan ik de naam vast verkeerd uitspreek…Erdogzwam? Nee, ik wil niet stemmen, ik wil geen stukje medewerking verlenen aan datgene dat beloofd wordt maar niet nagekomen wordt. Ik schaar mij niet tussen het volk dat zich wél schuldig maakt aan de leugens die voorgehouden worden.

Ben ik egoistisch? Misschien. Ben ik dom? Misschien. Ik kies…..alleen mezelf. Ik geloof alleen in m’n eigen woorden, ik luister slechts naar twee stemmen en dat rode vakje dat van mij verwacht wordt geef ik graag cadeau aan de partij die het denkt nodig te hebben en als ik daarmee díé ene partij nét dat duwtje richting de overwinning heb kunnen geven…gefeliciteerd, wees er blij mee.

Domino

dominostenen-eindhoven

 

Wie terugkijkt op vroeger zal mooie herinneringen beleven. Wie het (show)nieuws een beetje volgt, weet dat er veel verhalen geschreven worden over de, zogenaamde, bekende Nederlanders. Het zal dan ook niemand ontgaan zijn dat “ons” aller oud-quizmastertje weer eens in het nieuws verscheen door een artikel dat overal opdoemt. Ja, ik heb het over mijn oude vriend die in een grijs verleden verantwoordelijk was voor het kunnen kijken naar miljoenen omvallende dominosteentjes. Ik haal met opzet alleen dít programma even aan omdat het leven van de ouwe reus in vermaak-programmaland lijkt op één van de vele producties waar hij de uitvoerend producent van was. Eens fier rechtopstaand en succesvol, nu gevallen als een steentje in het, zo beroemde, spelletje waarbij elk steentje (in de tafelversie) een aantal ogen telde. Elk steentje vertegenwoordigde een soort waarde (niet te verwarren met Scrabble), een waarde die aansluiting zocht naar het winnen van het spel.

Ooit waren alle ogen gericht op de goedlachse quizmaster, hij verdween als een oude spellendoos op zolder, van het toneel. Enkele jaren geleden vond ik die oude spellendoos in de inhoud van een zeker boek, je weet wel…dat boek waar iedereen laat weten hoeveel toiletpapier er gebruikt wordt om de bips schoon te vegen na de grote boodschap gedaan te hebben, waar iedereen laat weten werkend te zijn terwijl we van een uitkering genieten omdat we afgekeurd zijn…dát boek dus. De Bijbel van het Wereld Wijde Web.

Dat ene dominosteentje werd een zeer goede vriend, zoals iedereen zo ondertussen wel weet. En hoe vermoeiend kom ik over als ik wéér begin over wat wij met z’n allen gedaan hebben om dat ene dominosteentje zijn tranen even te laten wijken voor een glimlach? Hoeveel mensen kregen een hekel aan de man na alles wat we voor hem gedaan hebben? Ja, ook ik begon de man te hekelen want ik ben van mening dat je de hulp van iedereen mag, en kan, aanvaarden maar daarbij niet het recht hebt de hele wereld van je af te duwen als diezelfde mensen, opgescheept met één van jou problemen, een probleem krijgen met jóúw probleem. Het dominosteentje miste de kans door te stoten naar het volgende steentje en dus was het GAME OVER.

Ik zei al, velen hekelen de man…ikzelf heb een dubbel gevoel. Ja, ik voel me belazerd en ja, ik vraag me soms af hoe het nu met hem zou zijn. Logeert hij nog met zijn gezin op de locatie die bij mij bekend is? Zal ik eens de stoute schoenen aantrekken en kijken of zijn, tijdelijke, bed daar nog staat? Kan ik het niet beter laten rusten? Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit. Wat ik wél weet is dat het artikel dat ik las mij tóch weer dat gevoel van empathie gaf voor deze man. En neen, lieve lezers, ik ga géén nieuw spelletje domino starten want al draag ik mijn verlies als een man…sommige spelletjes speel ik maar één keer. En toch…tóch overweeg ik een Whatsappje te sturen om te vragen hoe het nu met het dominogezin gaat.

tumblr_ndq1nzu8nm1tv186wo1_500

Ik wil je niet meer zien


“Niemand laat zijn eigen kind alleen, je bouwt het liefst een muurtje om haar heen”, dit zong Willy Alberti in 1983 (bron: Wikipedia). Mijn eigen ervaring is echter het tegenover gestelde, toen ik mijn moeder (misschien wel) het hardst nodig had gaf zij niet thuis. Wie kaatst kan de bal terug verwachten, doodziek lag zij in het ziekenhuis en ik heb haar niet één keer bezocht wat mij heel lang kwalijk werd genomen, en misschien nóg wel. Trek ik mij er íéts van aan? Neen, het boeit mij namelijk niet echt wat anderen van- en over mij vinden, nobody is perfect en ík zeker niet. Nu wil het dat ik recentelijk een bezoek bracht bij een vriendin die ik zo’n 27 jaar niet gezien heb. Ik leerde haar kennen op haar 12de doordat ik bevriend was geraakt met haar ouders. Ondanks de veelvuldig bijgevulde pootglaasjes was het doorgaans wel gezellig. Dochter Beppie zat vaak, teruggetrokken, in haar slaapkamertje net als haar broertje. Toen zij een jaar of 17 was ging zij samenwonen met haar vriendje. Ogenschijnlijk leek zij het gelukkiste meisje op aarde dat ik kende, maar door een verhuizing van mijzelf raakten we elkaar uit het oog.

Nu heb ik zelf al jaren geen contact met m’n eigen kinderen omdat ik niet als vader gezien word en ik hier totaal geen moeite mee heb omdat ik niet bepaald het vadergevoel of opagevoel in mij heb zitten. Toen ik bij Beppie op visite was stelde zij mij enkele vragen, vragen waar zij zelf het antwoord op wist te geven maar vermoedelijk de bevestiging voor wilde hebben door een, zgn, derde partij. Beppie, ooit zelf niet vies van een gevuld pootglaasje, had immers nooit een klankbord aan haar ouders. Problemen? Joh, neem een glas en vergeet de wereld om je heen. Denk nu niet dat dit iets van de afgelopen paar jaar is want haar ouders deden niet anders. Anders gezegd, een drankprobleem komt niet uit de lucht vallen en ik heb het vaker zien gebeuren dat men de problemen wegdrinkt, maar drink je ze ook daadwerkelijk weg? Ik kan je zeggen dat dit een fabeltje is. Je schuift de problemen alleen maar voor je uit, je verplaatst ze naar morgen want nú wil je er even niet mee bezig zijn…nu wil je maar één ding…een gevuld glas. Beppie is inmiddels alweer een jaartje “droog” en ik, ik ben supertrots op haar. Sinds kort woont Beppie weer zelfstandig, luisterend en om mij heen kijkend in haar appartement zie ik dat zij haar leven weer aardig onder controle heeft. Ze heeft er keihard voor moeten vechten om te komen waar zij nu is en beseft zich dat ze er nog niet helemaal is, maar ze werkt eraan. Nu ben ik geen wereldverbeteraar en heb niet zoveel ervaring met “bijzondere” omstandigheden (ik wil het niet bijzondere gevallen noemen), maar ik heb wél aangeboden op afstand een oogje in het zeil te houden, een luisterend oor te willen zijn als dit nodig blijkt. Zelfs al is iedereen zélf verantwoordelijk voor de eigen daden, weet Beppie wel dat ik niet aardig zou zijn bij een eventuele terugval. Ik zou haar niet laten vallen, maar proberen haar tot bezinning te brengen en haar te laten inzien dat er fouten gemaakt zijn.

Van haar ouders heb ik nooit meer iets vernomen, maar vanwege ons gesprek werd ik tóch nieuwsgierig naar haar ouders. Beppie hoeft niet op hen te rekenen als er iets mis zou gaan. Ook willen zij niet dat Beppie contact met hén opneemt, ondanks de slopende ziekte van haar vader. Zij zijn van mening dat er bij geen leven contact noodzakelijk is dus ook bij de dood niet. Zij, die eens haar leven regiseerden waar zij tegen in protest is gegaan, willen haar niet meer zien noch spreken terwijl Beppie standvastig blijft zeggen ‘het zijn tóch m’n ouders’. Ik zocht haar vader op social media op en kwam zodoende op zijn blogpagina. Ik heb zo’n beetje alle verhalen gelezen die hij geschreven heeft en wat mij verbaasd is dat het alleen maar over zijn “perfecte” leventje gaat, zover je het zo mag noemen gezien zijn gezondheid. Nérgens lees ik iets over zijn zoon, nérgens een woord dat over Beppie gaat. Ik vond het vreemd omdat hij en zijn vrouw de touwtjes in handen hebben willen houden over het leven van hun kroost. Ik mag natuurlijk niet oordelen over hoe een ander met z’n kinderen omgaat, of vice versa, want zelf heb ik ook geen contact met mijn kinderen omdat er wederzijds geen interesse of gevoel is. 

Eten

Al jaren zorg ik voor het avondeten. Moppie schilt de piepers en maakt de groente schoon terwijl ik hard aan het werk ben. Zo doet zij de voorbereidingen en maak ik het af. In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, we zouden té vaak té makkelijk eten of bij de snackbar zitten, wordt er bijna dagelijks een goede maaltijd op tafel gezet.

Bijna elke avond deel ik één of meerdere foto’s op social media om de geruchten te ontkrachten, maar ook omdat ik het koken steeds leuker ga vinden en dit graag deel met de vrienden op social media. Vaak krijg ik complimenten over hoe lekker het er uit ziet. Men vergeet echter dat ik geen kookwonder ben, maar slechts een huis-tuin-keuken kokje ben. Soms verbaasd men zich over de hoeveelheid dat ons bord siert, en de borden gaan altijd leeg ook. Om dan de volgers hier ook maar eens mee te laten genieten plaats ik hierbij een kleine selectie van ons avondeten.

Aardappelen, spinazie en vissticks

Aardappelen, spercieboontjes en braadworst

Zuurkool met spekjes en speklapje

Voorbereidingen voor macaroni

Aardappelen, bloemkool en schnitzel

Hutspot met bal gehakt

Uitsmijter ham-kaas

Aardappelen, spruitjes en bal gehakt

Kaartje, een klein gebaar

kaartje-ik-geef-je-kracht

Een kaartje voor de verjaardag van je vriend, vriendin, broer, zus, vader of moeder. Een kaartje wegens het overlijden van iemand uit je omgeving, maar ook beterschapskaartjes zijn een teken dat er aan je gedacht wordt. Ja, ik zit in de “stuur een kaartje naar” modus. Op Twitter volg ik al enige tijd een dame met een zachte G, en nee…ik krijg er geen harde L van. Nog maar pas geleden kom ik dezelfde dame tegen op Facebook en ik besluit haar een vriendschapsverzoek te sturen. Vrijwel meteen word ik geaccepteerd en zie ik een berichtje staan over haar vader die in een verzorgingstehuis woont. Opa Fred, zoals haar paps genoemd wordt, krijgt eigenlijk nooit post en voelt zich een beetje eenzaam. Hoe enthousiast werd hij toen hij van “tante Joke” een kaartje ontving. Collega- blogger van Rukhoven schreef er een mooi verhaal over.

Ik voelde me al snel geroepen wat ruchtbaarheid te geven aan de oproep #stuureenkaartnaarOpaFred en dus spuwde ik waar ik kon een oproep, want een eenzame oude man die nooit post krijgt verdient het gewoon om een beetje fanmail te krijgen, aldus geschiedde. Echter stopt het hier niet bij mij, het zoontje van heel goede vrienden is ziek. Hij kan zijn eten niet binnenhouden en krijgt hierdoor sondevoeding, ook heeft hij heel veel pijn. Sven, zoals het ventje heet, is pas vijf jaar en logeert meerdere weken per jaar in het ziekenhuis omdat de oorzaak van zijn ziekte niet traceerbaar is…nóg niet. Lag Sven eerst in Den Haag in het ziekenhuis, na de verhuizing van het gezin naar de provincie Utrecht ligt Sven nu in het WKZ te Utrecht. Het hele gezin leidt hier natuurlijk onder want papa moet werken, broertje moet naar school en mama is 24/7 bij Sven.

Nu bedacht moppie, in navolging van de kaartjesacties voor Opa Fred om voor vriendje Sven eenzelfde actie te starten. Gewoon een leuk kaartje om hem een hart onder de riem te steken, dus klommen we in de pen (het toetsenbord), maar we wilden wél eerst toestemming hebben van onze vrienden want ongevraagd kan zoiets leiden tot onvrede en dat willen we niet. #eenkaartjevoorSven ging online en al snel werd er gehoor gegeven, net als bij Opa Fred. Maar hóé leuk is het voor beiden om een kaartje te ontvangen. Opa Fred wordt eind van de maand 86 jaar dus een felicitatiekaart zou leuk zijn. Sven is pas 5 jaar en helemaal idolaat van giraffen, dus áls je een kaartje wilt sturen dan zou het leuk zijn als er een giraffe op staat.

Kaartje, of knuffel voor Sven:                                                         Kaartje voor Opa Fred:

Wilhelmina KinderZiekenhuis                                                          Verzorgingshuis De Beyard

Afdeling Kikker                                                                                       t.a.v. Opa Fred

Sven, kamer 7                                                                                           Afdeling 2, kamer 78

Postbus 85090                                                                                           Brusselsestraat 38

3508 AB Utrecht                                                                                        6211 PG Maastricht

Happy New Year

62996189-feuerwerk-f-r-guten-rutsch-ins-neue-jahr-2017-ber-der-stadt

Laat ik beginnen met iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen, geliefd en minder geliefd. Laat ons dit jaar vredig beginnen. Die tweede zin klinkt wat kerkelijk voor een ongelovige, maar dát is wat ik oprecht hoop.

Wij hadden besloten de oud & nieuw viering met z’n tweeën door te brengen. Geen zin om de deur uit te gaan en al helemaal geen zin om mensen te ontvangen. Het was een moeilijk jaar waarin we gemerkt hebben wie de échte vrienden waren en wie de huichelaars zijn. Nee, ik ga niet zielig zitten doen…ik verwoord slechts de realiteit.

Ik vond het vannacht triest te zien dat een broer, moederziel alleen, met een gedekte tafel helemaal alleen zat. Een hapje en een borrel, niemand om zich heen om het nieuwe jaar in te luiden. Even overwogen we om elkaar te bezoeken, maar rijden met een borrel op is niet goed en rekening houdend met verscherpte controles was het een héél slecht idee geweest. En dan lees ik weer hoeveel hulpverleners in hun werk belemmerd werden, aangevallen door vuurwerk door de, zogenaamde, helden. De grootbekken die ik wens dat de hulpverleners bezig waren een familielid te helpen. Klinkt dit hard, klink ik nu als een dader? Neen, lieve mensen, zo zie ik het niet. Het zal je maar gebeuren dat jóúw kind, vriendin of broer gereanimeerd moet worden maar dit onmogelijk gemaakt wordt omdat een of andere idioot vuurwerk smijt naar hén die een leven kunnen redden.

Kocht ik in een gekke bui twee staatsloten in de hoop íéts te winnen. Nee, natuurlijk ging ik niet uit van de 30 miljoen euro, maar m’n eigen geld eruit halen was wel fijn geweest. Morgen, als ik de loten ga verzilveren, krijg ik vast te horen dat ik 10 euro heb gewonnen…nee, muts, ik heb 50 euro verloren!

Aan goede voornemens doe ik niet, ik zal mij er niet aan houden en wensen worden zelden of nooit ingewilligd. Natuurlijk kan ik roeptoeteren dat ik dit jaar kennis ga maken met Pietje, Marietje of een of andere Sjonnie. Er is er maar één die ik écht een bezoekje ga brengen, deze maand nog. Hij stond aan de wieg van mijn blogstart en noemde mij ooit “die ene”. Hij heeft, net als ik, een grote bek en werkt zich de tandjes om te kunnen doen wat hij graag zou willen.

Ik had mezelf voorgenomen het geluid van mijn telefoon uit te zetten en bij toeval zie ik dat ik gebeld wordt. Een vriendin belde om gelukkig nieuwjaar te wensen…zo’n échte vriendin dus ik nam op. Het laatste stukje van het gesprek klonk zij erg emotioneel, we zien elkaar snel weer. Via Whatsapp kwamen enkele berichtjes binnen en de rest ging via social media. Ik zal ongetwijfeld vele mensen vergeten zijn een gelukkig nieuwjaar te wensen dus ik pleurde een algemeen bericht eruit. Wel zo makkelijk en alleen de “LIKE” button was genoeg om te laten weten dat de gelukkig nieuwjaarwens wederzijds is. Morgen ga ik gewoon weer keihard aan het werk, want ook in 2017 moet er brood op de plank komen.

HAPPY NEW YEAR, FOLKS

 

Nooit meer hetzelfde

resize-img

Daar waar vroeger thuis kerst gevierd werd met de godganzedag de televisie aan, de geijkte toastjes met eiersalade, gekookte worst, leverworst en blokjes kaas op tafel was het bij mijn schoonouders wel anders. De kilte van thuis maakte plaats voor warmte, het familiegevoel was subliem en daarom was ik graag bij hen thuis met de kerstdagen. Nóg een verschil was dat er het hele jaar niet gebeden werd vóór het eten, maar met kerst werd “onze lieve heer” uitgebreid bedankt voor deze maaltijd. Die maaltijd waar de “ouwe” zich de tandjes voor had gewerkt zodat de vrouw des huizes iets heerlijks op tafel kon toveren. Ja, kerst bij hen was Kerst met de hoofdletter K. Totdat de scheiding tussen hun dochter en mij de kop op stak en ik te horen kreeg “al 18 jaar niet als schoonzoon gezien werd”. Deze woorden hakten er behoorlijk in want ik had deze oude lui heel hoog zitten, zíj waren de ouders die ik mij altijd wenste en zíj gaven de warmte met feestdagen zoals ik ze graag beleefde.

Na 18 jaar, waarvan 14 jaar getrouwd, gaf de zaaddraagster van mijn nazaten te kennen te willen scheiden…het was augustus 2003. Ik werd van alles en nog wat beticht terwijl zij met haar manager van het werk de kroeg in dook en met wazige smoesjes een reisje London maakte, maar ík was de schuldige van het geheel. Nee, ik was zwaar depressief en jij vond het te zwaar met een suïcidaaltje te moeten leven in plaats van jouw steun en begrip voor de problemen te geven. Kerst 2003, ik kan me er niet zoveel meer van herinneren, ik kan me herinneren dat ik één van de kerstdagen bij een goede vriendin in België was, maar dít blijft me mijn hele leven bij. Ik vond steun bij moppie, die toen nog als kind aan huis over de vloer kwam voor mijn nazaten. Zelf in een zwart gat levend gaf juist zíj mij de steun die ik nodig had en met het gemis háár ei kwijt te kunnen bij hen waar het zou moeten was ík er voor haar. We sleepten elkaar door de moeilijke tijden heen waar anderen zich prima vermaakten die er juist voor óns hadden moeten zijn.

Moppie en ik waren lid van een groep op MSN (bestaat dat nog?) waar je als depressief patiënt je problemen kon delen, hier leerde ik lieve mensen kennen in de USA. Met één van hen bouwde ik een serieuze band op. Debbie, zo heet de dame in kwestie, was er áltijd voor me. Ze vroeg vaak hoe het ging en steunde me tijdens de scheiding, één van de mooiste herinneringen aan Debbie is toch wel dat ik samen met háár oud & nieuw (2003-2004) vierde. Ik zat achter de pc, msn aan met webcam. Debbie had nog nooit op deze manier het nieuwe jaar ingeluid, al zat er 7 uur tijdsverschil tussen haar woonplaats en de mijne. Vuurwerk en knallende kurken via een webcam…je verzint het niet! Moppie en ik werden maanden later een stelletje en waren op onze manier gelukkig, kerst werd op vele verschillende adressen gevierd want we hadden geen vaste woonplaats.

Na jaren lijkt kerst weer kerst te zijn, mét familie, familie die onder geen beding achter onze relatie stonden, maar zich neergelegd hebben bij de keuzes die gemaakt zijn. Kerst was weer leuk en gezellig…voor een paar jaar. Kado’s onder de boom, huizen versierd, een hapje, een drankje en goed gezelschap met als afsluiter een heerlijke maaltijd. Maar ja, tijden veranderen en de breuk is alweer enige tijd een feit, maar die kerst nam niemand ons meer af. Was het vorig jaar een kerst met gemengde gevoelens en belevenissen, is het dit jaar tótaal tegenovergesteld. Geen kerstboom, geen lichtjes, geen kaarsjes, maar de keus de feestdagen in alle somberheid door te brengen. Een bewuste keus in al onze jaren samen, nu eens géén bezoek of op bezoek…lekker met z’n tweetjes zónder dat kerstgevoel, maar gewoon alsof ik een paar dagen vrij heb zoals dat wel vaker het geval is.

Ondanks onze keuze wens ik jullie heel fijne kerstdagen en een voorspoedig 2017 toe.