Sweet memories

Hallo volgers en lezers,

Bij velen is bekend dat ik “leef” in het verleden, de tijd waarin ik plezier beleefde en nog échte vrienden had. De tijd die mede verantwoordelijk is voor wie ik ben geworden, de tijd dat ik mij minder zorgen (hoefde) te maken hoewel ook in díé tijd weleens vervelende dingen gebeurden.

Vandaag moest de auto naar de garage en er stond een leenauto klaar. Nu loop ik al een tijdje te denken om foto’s te maken van de huizen in Amsterdam waar ik gewoond heb, moppie vond er niet veel aan maar gaandeweg begon ik haar verhalen te vertellen die bij elk huis hoorden. Het leek mij daarom een leuk idee jullie even mee te nemen naar dat stukje verleden.

1964-1970

Mijn geboortehuis op de Adelaarsweg 39′. Mijn eerste jaren mocht ik hier wonen, veel kan ik mij hiervan niet meer herinneren. Ik weet nog wél dat ik op dit adres mijn biologische vader verloor en, later, mijn nieuwe vader kreeg.

1973-1975

In de Hasebroekstraat 24”’ kwam ik te wonen nadat wij 2 jaar in Spanje hebben gewoond. Hier hadden wij super toffe buren (met een enkeling van dit gezin heb nog steeds contact via Facebook). Om de hoek zat de Lutherschool, ik wilde hier ook foto’s van maken maar de school is onherkenbaar veranderd en draagt nu een andere naam. Met een aantal klasgenoten ben ik via Facebook in contact gekomen en met een tweetal een paar ontmoetingen gehad. Een tijd die ik nu nog steeds koester.

1975-1976

De Schaapherderstraat 45, kort gewoond, maar ontzettend leuk jaar gehad, zowel op school (ook hier weer klasgenoten op mijn Facebook teruggevonden) als buiten school. Het meest bijzondere dat ik mij herinner was dat blonde meisje van de overkant, Johanna (achternaam ben ik helaas vergeten).

1982-1983

Andoornstraat 19′, hier kwamen we te wonen na wat horeca avonturen. Ik maakte, via 27 Mhz, deel uit van de nachtelijke buurtwacht voor de plaatselijke vuurwerkverkoper. In 1983 ben ik begonnen met werken bij Eurest Nederland BV, een cateringbedrijf.

1983-1985

Aan deze woning kleven een aantal herinneringen waarvan twee minder leuk zijn. Tijdens een ruzie met m’n vader ben ik weggelopen en op dit adres is hij ook overleden (nou ja, in het OLVG) in 1993, 4 dagen voor mijn verjaardag. Maar de leuke dingen zijn toch wel dat ik hier bevriend was met de familie Koorn, onder jullie bekend van de Amsterdamse zanger Robert Leroy

Later zou ik mijn verloving hier vieren en is mijn eerste huwelijk van hieruit begonnen.

1986-1988

Heer Halewijnstraat 7” werd ons nieuwe adres. Ik was bijna 21, mijn vriendin 17, toen wij hier 2 kamers huurden bij een alleenstaande man. Het was niet makkelijk, ik was kostwinner en verdiende een schamel loon bij het cateringbedrijf, maar we wisten ons te redden. We hielden het hier bijna 2 jaar uit toen wij ons eerste “echte” huis kregen.

1988-1994

Stolwijkstraat 6”’, een belangrijke tijd in m’n leven. Ik ging meer uren werken dus ik verdiende (iets) meer en veranderde uiteindelijk van werk. Hier zijn mijn twee dochters geboren en door omstandigheden liep hier mijn huwelijk bijna stuk. Tijd voor een nieuw begin, de problemen en ellende achterlatend.

1994-1998

Dijkmanshuizenstraat 136 ””, op de foto zien we mooie woningen staan, maar toen wij er woonden stonden hier flatgebouwen. Mooie jaren heb ik hier gehad, mooie vriendschappen gemaakt, waaronder de Amsterdamse zanger Ramon Sandbergen en veel verloren. Mijn zoon zag in 1997 het levenslicht, de flat werd te klein dus we verruilden Amsterdam voor Almere. In Almere liep mijn huwelijk op de klippen en leerde ik moppie (mijn huidige vrouw) kennen.

2004-2005

Meeuwenlaan 47”, na een aantal vervelende zaken binnen de familie heeft m’n broer ons onderdak gegeven. Van hieruit zijn moppie en ik in het huwelijk getreden. We vonden hier rust, we raakten in de stress, maar daar wil ik niets over kwijt. Tot op de dag van vandaag zijn wij m’n broer dankbaar.

2006-2008

Oostzaanstraat 149, op de foto zie je ons huisnummer niet meer waarover verderop. Na rondzwervingen door het hele land konden wij hier tijdelijk wonen middels het zgn. “anti-kraak”. Legale huur, gewoon met inschrijving zónder verlies van inschrijfduur bij Woningnet Deze woningen zouden op termijn grondig gerenoveerd- en samengevoegd worden (vandaar de geweizigde huisnummers) Er was geen sprake van een mogelijke terugkeer naar deze woning. Erg jammer, maar helaas heb je enkele rechten en een aantal plichten. Dit was tevens ons laatste Amsterdamse huis.

Advertenties

Sabatical

Ik weet het nog goed, het was november 2010 toen ik begon met Twitter en Facebook. De aanleiding was het programma The Voice of Holland want dan kon je lekker meepraten met anderen. Ik was meteen fan van zowel dit programma als het social platform. Facebook, je bracht me onder de mensen zonder dat het mij ook maar één kop koffie kostte of opleverde, maar er was connectie…er waren gesprekken. Ik begon te graven in mijn verleden en zo kwam het dat ik menig klasgenoot van de, verschillende, lagere school/scholen vond. Met de een heb je nét ff iets meer dan met de ander.

Maar ook bekende Nederlanders werden mijn “vriend”, weet je nog de actie “Jij wilt toch ook een fijne kerst”, dat ik in december 2015 opstartte? Dit deed ik om mijn toenmalige, zeer goede, vriend en oud showmaster Willem Bol een steuntje in de rug te geven. De actie bracht in drie weken een kleine € 800,- op…door jullie allemaal bij elkaar gesprokkeld. De vriendschap ging ter ziele, net als een andere vriendschap die járen geduurd heeft. Maar hier bleef het niet bij, waar twee kijven hebben twee schuld en zo verloor ik menig fijne vriendschap. Mijn Amsterdamse afkomst is daar mede debet aan want wij Mokummers nemen nu eenmaal geen blad voor de mond en mijn mening geef ik graag op het moment dat ik mij daartoe geroepen voel.

Ik heb in de 8 jaar social media heel wat stelletjes zien samenkomen, en heel wat stelletjes uit elkaar zien gaan, ik heb voor iedereen klaar gestaan zover het in mijn vermogen lag. Ik heb klappen gehad, zowel fysiek als mentaal, privé en zakelijk en steeds weer kwam ik er bovenop. Recent heb ik een aantal nieuwe “vrienden” erbij gekregen op Facebook en uitgerekend nú wordt alles me even teveel. Gisteravond maakte ik bekend dat ik definitief ga stoppen met Facebook, Instagram en Twitter zou ik aanhouden. En dan…dan krijg je hartverwarmende, hartverscheurende en onbegrijpelijke reacties, het lijkt wel een écht leven! Waar ik op doel is dat ik merk een zeer gewaardeerd individu te zijn bij het gros van de ruim 600 “vrienden”, een enkeling ziet mijn Facebook beëindiging als het eind van alle contact, dom vind ik dat. Sommige reacties leken op een afscheid, alsof ik niet lang meer te leven heb. Mensen, wordt eens wakker en sta eens op! Als iemand besluit te stoppen met Facebook betekent dat niet het eind van een vriendschap. Er is leven na…..

Anyway, door ál die reacties en het niet willen teleurstellen van de nieuwe “vrienden” besloot ik vandaag mijn account níét te beëindigen, maar ik las wel even een pauze in. Ik heb even tijd voor mezelf nodig, tijd om alle shit even een plekje te geven, of me dat gaat lukken? Geen idee, maar ik wil het proberen…op eigen houtje. En als ik het even niet meer zie zitten dan heb ik de liefste van de hele wereld (voor mij dan) die mij er doorheen sleurt en als zíj vastloopt…dan zijn er een klein handje vol échte vrienden waar ik terecht kan, die mij wél begrijpen en mij de juiste weg wijzen.

Dus…jullie zijn nog niet van me af, maar rustiger zal het wel even zijn. Dank jullie wel voor wie jullie zijn, voor wát jullie zijn…mensen met de beste bedoelingen, een oordeel, een luisterend oor, een schouder en…..nou ja, je snapt wel wat ik bedoel.

Foto’s

Terwijl ik een nieuwe profielfoto zocht voor mijn social media kanalen ben ik eens gaan bladeren door alle fotomappen. Wat is er in 50 jaar veel veranderd zeg. Kennissen werden vrienden, vrienden voelden als familie en familie zijn vreemden geworden.

Zoals ik al zei, ik bladerde door de vele fotomappen en dan valt meteen op dat moppie vele gezichten heeft gehad in de loop der jaren, maar op elke foto is zij herkenbaar als het grootste geschenk dat mij ooit vergeven is. En ook ik ben enorm veranderd in mijn gezicht en tóch ook zeer herkenbaar gebleven.

Hoe ik moppie leerde kennen met dat nog jonge gezicht ken ik haar nog steeds, een iets volwassener blik met diezelfde mooie glimlach. Ja, ik kan het na al die jaren nog steeds van de daken schreeuwen dat ik met hart en ziel van haar hou. Qua karakter is zij een heel stuk harder geworden, ze trekt sneller haar mond open om haar mening te geven en toen zij zei te gaan stoppen met social media geloofde ik dat niet. Sneller dan je een rits dicht trekt was haar account verdwenen, ik heb daar diep respect voor omdat ik heel vaak dénk haar voorbeeld te volgen, maar kennelijk ben ik daar niet sterk genoeg voor.

Wat moppie mij wél geleerd heeft is harder te worden, soms vraag ik haar nog om advies als er een bepaalde situatie voordoet. Maar goed, ik dwaal af…tijdens het bekijken van de honderden, nee duizenden foto’s met vrienden en familie, waarvan de meesten dus vreemden zijn en een aantal heuse vijanden zijn geworden, bekruipt mij een vreemd gevoel. Wat staat ons te wachten? Staat er ineens een verloren gegane vriend op de stoep? Staat ons iets erg te wachten wat gezondheid betreft of erger…het zal toch niet?

Sinds kort maken we lange wandelingen of springen op het stalen ros om nieuwe omgevingen te ontdekken. Gewapend met de digitale spiegelreflexcamera die ik van mijn broer (ja, die voelt wel als familie) kado heb gekregen en de zoomlens die ik van kiddo kreeg (zelfde categorie als m’n broer) trekken we erop uit….. jij, Jupi en ik. Steeds vaker vraag je of ik de camera mee neem en even zo vaak maak ik steeds mooiere foto’s.

Mijn moppie, mijn rots in de branding, mijn onuitwisbare foto.

Jeugdherinneringen

Vorige week was ik, spontaan, op Google Streetview beelden aan het zoeken van een dorpje in Spanje waar ik als kind twee jaar gewoond heb. Er is veel, heel veel veranderd sinds mijn laatste bezoek aan Benicarló (zo heet het dorp) in 1986. Vrijwel meteen kwamen herinneringen naar boven en de sterke behoefte hier weer eens een bezoek aan te brengen, of beter, hier alles te verkopen en dáár opnieuw beginnen. Helaas ben ik de taal niet meer machtig en gezien mijn leeftijd zal werk vinden in Spanje ook niet eenvoudig worden.

Het toeval wil dat mijn broer Mitch (ik heb toestemming zijn naam te noemen) afgelopen dinsdag voor zijn werk afreisde naar… Benicarló. Hij belde mij meteen en vertelde dat zijn zoon hem wees op mijn Facebookupdate over Spanje. Laaiend enthousiast want hij heeft er in de regio gewerkt en als kind zijn wij vele malen in Benicarló op vakantie geweest. Vervelend genoeg zijn er wat praktische redenen waarom ik niet met hem mee kon, als bijrijder. Balen als een stekker natuurlijk, maar ik zou er ook niet aan moeten denken dat ik mijn moppie voor enkele dagen zou moeten missen. Persoonlijk heb ik wel een doelen gesteld, volgend jaar huis en tuin opknappen en wellicht tussen nu en vijf jaar naar Benicarló.
Hieronder enkele foto’s van zijn reis naar Benicarló.
Mitch, superbedankt dat je mij meenam, zij het virtueel, naar deze geweldige herinnering

FB_IMG_1524846941710_wmHet werkpaard

 

IMG-20180426-WA0002_wm Het schiet al op

IMG-20180426-WA0008_wm Mitch is er bijna

IMG-20180426-WA0042_wm Het appartement waar ik gewoond heb, tweede verdieping

IMG-20180426-WA0021_wm De straat die ik liep als ik naar school ging

IMG-20180426-WA0026_wm Mijn school voor de duur van twee jaar

IMG-20180426-WA0025_wm Kerk in het hart van het centrum

IMG-20180426-WA0028_wm Ooit een zanderig plein waar de kermis stond

IMG-20180426-WA0036_wm Het monument aan de kustlijn

Screenshot_20180426-185307_wm De route die ik, volgens Google Maps, zou rijden

Ziektewet

26 Februari was het dan zo ver, ná meer dan anderhalf jaar met pijn in m’n schouder doorgelopen, en -gewerkt te hebben was de operatie een feit. Het zou een 24 uurs-opname worden waar wij wel blij mee waren. Vóór de opnamedag hebben we nog uitgebreid boodschappen gehaald zodat moppie niet met de handen in het haar zou komen te zitten als ik weer thuis was. Het is geen geheim dat zij niet zo’n goede kokkin is, maar nu ontkwam zij niet aan deze taak want mijn schouder mocht absoluut niet belast worden. Ik kan je zeggen dat die belasting inderdaad niet verder kwam dan mijn piemel vasthouden tijdens het plassen. Een koffiekopje uit de kast pakken kon ik al niet, jeuk aan m’n knie loste ik op door met links te krabben. Links…ik werd er steeds handiger in dingen met links te doen…en dát voor een rechtshandige.

Inmiddels zijn we precies 6 weken verder, 11 fysiobehandelingen achter de rug, waarvan de eerste 9 zijn gedekt door m’n zorgverzekeraar. De komende 11 (waarvan 2 behandelingen nu gehad) zijn voor volledig eigen rekening. Mijn werkgever heeft al aangegeven dit voor mij te willen betalen en ook al ben ik de laatste jaren zéér positief over mijn werk en werkgever, hou ik mijn hart vast of hij dit inderdaad gaat betalen. Na de 11 behandelingen zou vervolg weer op volledige dekking van de zorgverzekeraar komen, zo vertelde de fysiotherapeute… Anyway, de revalidatie kan 3 maanden of langer in beslag nemen volgens de chirurg, de fysiotherapeute vindt dit zelfs ‘heel voorbarig’, waarmee zij eigenlijk zegt dat het weleens véél langer dan 3-4 maanden kan duren.

Ik zei al, we zijn 6 weken verder, ik email wekelijks een update naar de zaak en telkens krijg ik dezelfde antwoorden, ‘naar van die pijnen en doe rustig aan’ en ik kreeg een week of 2 geleden een kaartje uit naam van alle collega’s. De een had alleen zijn naam geschreven, de ander ook een steunend stukje tekst. Vorige week kwam “dé vraag” waarvan ik al vond dat ie lang uitbleef. Vanwege de wet Poortwachter…bla bla bla. Wanneer denk je weer te kunnen beginnen? BLOCK…ik wíst dat deze vraag niet lang op zich zou laten wachten en dus besloot ik hierop nog even geen antwoord te geven want ja, ik mag dan op zéér goede voet staan met de baas…in mijn geheugen blijft dat nare element zitten van enkele jaren geleden toen dezelfde vraag gesteld werd in de week nadat ik was ontslagen uit het ziekenhuis en dit pand verliet met 3 gebroken ribben en een long die lek geweest is hierdoor.

Ik heb ondertussen contact met de ARBO gehad, de probleemanalyse moet opgesteld worden en ik vertel het hele relaas over deze ziektewet (lopen ARBO en werkgever langs elkaar heen, vraag ik mij af), maar ook een stukje geschiedenis. Heb ik nare ervaringen met deze ARBO dienst, zijn ze zowaar op míjn hand. Ik geef aan dat ik, tegen alle adviezen in, in mei het werk op therapeutische basis wil oppakken. Let wel…dit is minimaal 1 maand eerder dan de revalidatie zou moeten duren. En dit in de wetenschap dat ik mijn linkerschouder niet eens kan wassen, laat staan mijn rug. Moppie moet mij zelfs helpen afdrogen want ook díé draai met een handdoek red ik niet eens. Ja, de pijn is nog behoorlijk aanwezig, slapen doe ik bijzonder slecht hierdoor. En tóch wil ik begin volgende maand proberen te gaan werken, alleen niet zoals de ARBO dienst dit op papier heeft gezet…er zou sprake zijn van 5 x 4 uurtjes werken en dit per week op te voeren naar de normale 8 uren per dag. No way, dus…als ik ga beginnen zal dat 3 x 4 uurtjes worden want de dagen dat ik fysiotherapie heb ga ik niet werken, PUNT. En als ik kijk wat er op papier gezet is wat ik wél of juist níét kan en/of mag, vraag ik me af of het uberhaupt zin heeft naar m’n werk te rijden. Ik mag niet tillen, niet boven schouderhoogte werken, niet strekken, niet torderen en zo gaat de lijst met beperkingen door.

Gelukkig ben ik ‘lopend patiënt’ dus kan ik wel fijn met moppie en de honden wandelen. Aan mijn benen mankeert niks, hoewel mijn onderrug al sinds mijn tienertijd protesteert als ik lang moet lopen. Ondanks díé handicap lopen we of het een lieve lust is, pakje shag halen bij de benzinepomp? Schoenen aan, honden aanlijnen en lopen, zo’n kleine 8 kilometer totaal. Gisteren hebben we, volgens de, voor geïnstalleerde, app op mijn telefoon een goeie 16,5 kilometer gelopen, vandaag weer het loopje naar de benzinepomp. Ja, voor nu ben ik wel even uit gelopen en kijk weer uit naar mijn loopje naar de fysio, morgenochtend vroeg, gelukkig is dat maar 5 minuten van huis.

Middle of nowhere

Lelystad, de provinciehoofdstad van de Flevopolder, heette haar eerste bewoners op 28 september 1967 (bron: Wikipedia). Lelystad zou een veelbelovende gemeente moeten zijn geworden, maar ís het dat ook? Ik kan mij nog herinneren dat een klasgenoot in 1973 naar Lelystad verhuisde want dit zou het beloofde land zijn. De ervaring leerde mij decennia later iets heel anders.

Lelystad, de stad waar ruim opgezette woningen zijn gebouwd…de stad waar je voor een relatief laag bedrag een ruime woning kunt kopen. Ook wij kochten er ons huis, in de wijk Lelystad-Haven. Een leuk huisje dat voldoende plaats bood aan ons tweeën en inmiddels een soort stiefkindje van dat oh zo geweldige Lelystad. We wonen hier nu 7,5 jaar en hebben de supermarkt zien verdwijnen, maar ook de apotheek en het postagentschap. Voor de dagelijkse boodschappen kun je naar een soort campingwinkel dat gevestigd is in het pand waar voorheen, respectievelijk, Albert Heyn en de ALDI zat. Als je in deze winkel je dagelijkse boodschappen wilt doen mag je wel zorgen dat je maandbudget zo’n kleine 30% hoger is dan boodschappen doen bij een ‘echte’ supermarkt. En ook deze campingwinkel zal haar deuren sluiten deze zomer.

Maar er is meer aan de hand in Lelystad-Haven, we hebben een enorm verloop van huisartsen. Ik hoorde vanmorgen, in de wachtkamer bij het gezondheidscentrum, een interview van Omroep Lelystad met STEL (laatstgenoemde is verantwoordelijk voor oa. gezondheidscentrums in onze bloe(d)(i)ende stad. Er is een landelijk tekort aan huisartsen, één van de twee vaste huisartsen is met zwangerschapsverlof en we zijn aangewezen op waarnemende artsen die, op hun beurt, één voor één de handdoek in de ring gooit. De werkelijke reden zullen wij als patiënten nooit te horen krijgen, maar mijn idee is dat STEL misschien wel medeverantwoordelijk is voor dit verloop. Ik kan dit echter niet onderbouwen, maar ik kan mij voorstellen als iemand het niet naar de zin heeft bij een bedrijf, deze ook de vleugels uitslaat.

En dan het mooie stadscentrum, het wát? De ene winkel na de andere sluit de deuren, een aantal winkels betrekt een nieuw, soms, kleiner pand wat winkelen minder gezellig maakt. En dan hoor ik dat Lelystad weer een bruisend centrumgebied wil creëren. Ik heb geen idee hoe men dit aan gaat pakken, je zal dan als gemeente winkelketens moeten weten te overtuigen dat Lelystad ‘the place to be’ is en misschien iets aan de huurprijzen per vierkante meter moeten doen.

Juist omdat Lelystad niet meer écht aantrekkelijk is wordt het ondoenbaar je huis te verkopen, tenzij je in de meer reguliere wijken woont, dan koop je nog steeds een relatief ruime woning voor een aantrekkelijke prijs. In Lelystad-Haven, het oude gedeelte, ben je mooi in de aap gelogeerd. Kijkend op Funda lees je bij elk te koop staande woning “op loopafstand van winkelcentrum”…juist, dat winkelcentrum dat niet meer biedt dan een (bijna) sluitende campingwinkel, een kringloopwinkel, kapsalon, twee snackbars en een sportschool.

Lelystad geeft lucht, dit is wat er te lezen staat bij élke weg als je Lelystad in komt rijden. Misschien een nieuwe leus die passender is “WELKOM IN THE MIDDLE OF NOWHERE”.

Geile beer

Het is weer eens zover, Jupi is weer loops. Smakkend en slurpend houdt zij zich schoon. Geluiden waar ik kotsmisselijk van word, maar het hoort erbij. Een vriendelijke lik op mijn neus sla ik even over. Normaal gesproken ben ik niet zo vies van onze honden, maar ik duw mijn neus ook niet in een menstruerende vulva, laat staan dat mijn toch zich likkebarend bezigt met de ontembare behoefte van het vrouwtje haar lust. Even geen knuffeltjes ter voorkoming dat mijn kleding eruit gaat zien alsof ik in een slachthuis werk.

Sinds een paar maanden woont Nick bij ons. Nick is nog net geen kalf, qua formaat, en hij is pas 10 maanden jong. Nick…onze waker, onze bewaker, ons knuffeldier, van het mannelijke geslacht en op z’n zachtst gezegd…geiler dan de meeste actrices bij Kim Holland zich voordoen. De hele dag loopt hij naar de bench waar Jupi nu even veilig gehuisvest is en Jupi op haar beurt zich achter de tralies aanbiedt als Xaviera Hollander in haar hoogtij dagen.

We moeten echt goed opletten dat Jupi haar vulva niet tussen de tralies aanbiedt waardoor geile beer Nick haar zou kunnen ‘nemen’. Hierbij moet ik zeggen dat Nick zijn bloed gevulde rampestamper groter en dikker is dan die van bijvoorbeeld Ron Jeremy, zijn balzak zo groot als een Komo vuilniszak en gespannen als een wedstrijd boog die een pijl zijn doel wil laten raken. Hoe graag hij zijn dikke monster ook in dat ieniemini, met bloed gevulde, gaatje van Jupi zou willen stoten, hoe graag Jupi ontmaagd zou willen worden…wij doen er álles aan dit te voorkomen. We zouden er niet aan moeten denken dat Jupi het leven laat omdat zij blijft hangen aan Nick zijn rampestamper alsof hij een buideldier is dat zijn jong met zich meedraagt, Jupi zou dit niet overleven. En ondanks dat ik nieuwsgierig zou kúnnen zijn naar het resultaat van deze twee bastaardhonden nemen we het risico maar niet.